วันนี้ได้รับเมล์จากน้องชายในที่ทำงาน ที่ตอนนี้ลาออกไปทำงานที่อื่นแล้ว แต่ก็ยังคง Forward mail มาให้เสมอ ซึ่งจริง ๆ แล้ว Forward mail เรื่องนี้ ก้อยได้อ่านนานแล้วล่ะค่ะ แต่วันนี้มีโอกาสได้อ่านอีกครั้งก็เลยอยากนำมาเก็บไว้ใน Blog … เรื่องมีอยู่ว่า..
นักพูด..ที่ เป็นที่รู้จักกันดีท่านหนึ่ง..
ได้เริ่มหยุดการสัมมนาของเขา..โดยการหยิบแบงค์ 1,000 ขึ้นมาในห้องที่มีผู้เข้าฟัง..ร่วม 200 ท่าน
แล้วเขาก็พูดว่า..
“ใครอยากได้แบงค์ 1,000 นี้ บ้าง?”
มีมือ..ได้ถูกยกขึ้นเป็นจำนวนมาก
เขาก็พูดต่อว่า..
“ฉันจะให้เงินแบงค์1,000 นี้..แก่หนึ่งในพวกท่าน..แต่ครั้งแรกนี้..ฉันจะทำอย่าง นี้”
เขาเริ่มที่จะขยำๆ เงิน นั้น แล้วเขาก็ถามอีกว่า ..
“ใครจะยังต้องการมันอีก?”
ยังคงมีมือที่ยกขึ้นอีก
“ดี” ..เขาตอบ
“แล้วถ้าฉันทำอย่างนี้ล่ะ”
และเขาก็ทิ้งมันลงที่พื้น..เริ่มที่เหยียบย่ำมัน..ด้วยรองเท้าของเขา แล้วเขาก็เก็บขึ้นมา ขณะนี้..มันทั้งยับยู่ยี่และ สกปรก
“ตอนนี้.. ใครยังต้องการมันอีก?”
ก็ยังคงมีคนยกมืออีก..
“เพื่อนๆ ..คุณได้เรียนรู้บทเรียนที่มีคุณค่ามากที่สุดบทหนึ่งแล้ว ว่า..ไม่ว่าฉันจะทำอะไรกับเงิน ..คุณก็ยังต้องการมันอยู่
เพราะว่า..มันไม่ได้ลดคุณค่าในตัวมันลงเลย มันก็ยังคงมีค่า1,000 บาทอยู่นั่น เอง”
เหมือนกับหลายๆครั้ง..ในชีวิตของ เรา ที่ถูกทิ้ง.. ถูกเหยียบ ย่ำ ..และถูกทำให้สกปรก..โดยสิ่งที่เราตัดสินใจทำมัน และสภาพแวดล้อมที่เราเจอ ทำให้เรารู้สึกว่า..คุณค่าของเราลดน้อยลง
แต่ไม่ว่าอะไร..ที่ได้เกิดขึ้น หรืออะไร..ที่จะเกิดขึ้น คุณไม่เคยสูญเสียคุณค่าในตัวเอง…คุณเป็นคนพิเศษ..
อย่าลืมมันตลอดไป…อย่านำความผิดหวัง..ของเมื่อวาน
มาบดบังความฝัน..ในวันพรุ่งนี้
คอมเมนต์ล่าสุด