วันนี้ออฟฟิศเป็นของก้อยคนเดียว…
เพิ่งปั่นงานส่งเสร็จเรียบร้อยตะกี้เองค่ะ…กำหนดส่งวันที่ 5 ของทุกเดือน ก้อยส่งตรงเวลาเป๊ะเลยค่ะ
เสาร์นี้เหงากว่าทุก ๆ เสาร์ที่ผ่านมา คนอื่น ๆ เค้าออกไปข้างนอกกันหมด ก้อยอยู่โยงเฝ้าออฟฟิศคนเดียว เหงาจัง….
วางแผนหยุดงานเสาร์หน้าดีกว่า … จะไปทำบุญก่อนวันเข้าพรรษาค่ะ
วันนี้อากาศที่ภูเก็ตไม่ค่อยแจ่ม ท้องฟ้าขมุกขมัว มันก็เลยทำให้บรรยากาศเหงาไปอีก ตามปกติแล้วออฟฟิศก้อยค่อนข้างวุ่นวาย เพราะอยู่รวมกันหลายคน ที่อยู่ประจำก็ 7-8 คน แล้วก็มีแวะเวียนมาอีกมากมาย เพราะเป็นออฟฟิศกลาง บางครั้งคุยโทรศัพท์ไม่รู้เรื่อง เพราะมีเสียงคนอื่นคุยแทรกเข้ามา เวลาคุยโทรศัพท์ก็ต้องแนบหูกันสุดฤทธิ์ แต่ถ้าเป็นมือถือไม่เป็นไรค่ะ ตรงไหนเสียงดังเราก็เลี่ยงไปคุยที่อื่นได้ แต่พอวันนี้ไม่มีใครมันก็เลยดูเงียบ ๆ เหงา ๆ
จากเมื่อช่วงเช้าที่ก้อยนั่งทำงานคนเดียว ตอนบ่ายมีเพิ่มคุณชาย กับคุณซาเลาะห์ แต่ก็ยังเงียบนะ เพราะต่างคนต่างก็นั่งทำงานของตัวเองไป ไม่มีใครชวนใครคุย เพราะเห็นว่าเพื่อนกำลังทำงานก้อยก็ไม่กล้าชวนคุยเรื่องไร้สาระ ก้อยเองก็ต้องรีบจบเรื่องนี้ก่อน เพราะมีงานรออยู่อีกเยอะเหมือนกัน ช่วงต้นเดือนเป็นช่วงที่ค่อนข้างวุ่นวายพอสมควรค่ะ ถ้าใครอยากเห็นว่าออฟฟิศนี้วุ่นมากขนาดไหนต้องแวะมาช่วง 9.30 น. – 10.00 น. ของทุกวันจันทร์ – พุธ เพราะจะรวมคนพูดมากกว่า 10 คน คนฟังไม่มีค่ะ อิอิอิ
ว่าแล้วใช้ความเงียบให้เป็นประโยชน์ ขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ พรุ่งนี้วันหยุดขอให้มีความสุขทุก ๆ คนค่ะ
หนิงไปเที่ยวที่เกาะคอเขามา ท้องฟ้าสวยมาก ๆ คงไม่เหมือนกับที่ภูเก็ตแน่เลย ไว้รอดูในรูปนะ สวยจริง ๆ นะจ๊ะ ขอบอก
ขอบคุณที่มีบล๊อคไว้เขียนอะไรต่อมิอะไร
อยู่ดี ๆ มันก็เกิดเหงาขึ้นมาเฉย ๆ ซะงั้นแหละ
เคยไหมที่เวลาเหนื่อย รู้สึกมันโดดเดี่ยว มีเรื่องราวในใจมากมาย แต่ไม่รู้จะพูดกับใคร…..
ก็มันทุกข์ของเราเอง…จะเอาไปใส่หัวคนอื่นก็ไม่ได้
แว๊บหนึ่งก็รู้สึกว่าตัวเองกล้าหาญ…แต่แว๊บหนึ่งก็รู้สึกห่อเหี่ยว…
ไม่อยากอยู่คนเดียว เพราะมันทำให้ฟุ้งซ่าน
ชอบทะเล ชอบน้ำทะเลใส ๆ มองไกลสุดลูกหูลูกตา อยากไปให้ไกลสุดขอบฟ้า..มันก็แค่ฝัน
แต่ยิ่งอยู่ในบรรยากาศแบบนี้เท่าไร ความคิดยิ่งเตลิดไปไกล….
ทำบอร์ดสวยจัง ทำเลอะเลยยยยย
เหงาลึก ๆ จากความรู้สึกข้างใน
ไม่ใช่ไม่มีใคร…
เป็นเพราะใจอ่อนไหวไปเอง