ความหลังครั้งยังเยาว์

ก้อยมักจะล้อเพื่อน ๆ ที่ชอบพูดเรื่องความหลังอยู่บ่อย ๆ ว่า แก่แล้วล่ะซี..เลยมานั่งพูดเรื่องความหลังกัน คราวนี้คงถึงคราวของก้อยบ้าง เพราะคิดถึงความหลังครั้งยังเยาว์แล้วมันมีแต่ความสุข ความสนุก ไม่มีเรื่องทุกข์อะไรเลย แทบจะเรียกว่าไม่รู้จักเลยก็ว่าได้ ก็วัน ๆ มีแต่เรื่องเที่ยวเล่นสนุกสนาน เฮฮาตามประสาพี่ ๆ น้อง ๆ

ต้นสายปลายเหตุที่คิดถึงเรื่องเก่า ๆ ก็มาจากยอดหมุยยอดเดียวเองค่ะ…รู้จักกันรึป่าวคะ..ยอดหมุย..คนภูเก็ตน่าจะรู้จักนะคะ ภาคใต้จังหวัดอื่น ๆ ก้อยไม่แน่ใจ แต่คาดว่าน่าจะรู้จักแน่นอน เพียงแต่อาจจะเรียกชื่อต่างกันบ้าง เพราะอะไรต่อมิอะไรเยอะแยะไปหมดที่บ้านก้อยกับบ้านเพื่อนที่นครศรีฯมีเหมือนกัน แต่เรียกไม่เหมือนกัน และเด็กภูเก็ตจะถูกกล่าวหาว่าเรียกเพี้ยนเป็นประจำ อาจจะเป็นเพราะเรารับภาษาจีนมาด้วยมังคะ ศัพท์บางคำของคนภูเก็ต เพื่อน ๆ ได้ฟังแล้วต้องขอฟังซ้ำ เพราะไม่แน่ใจว่าจะได้ยินถูกต้อง อิอิอิ

จำได้ว่าตอนเด็ก ๆ เวลาไปที่สวนยางหลังบ้าน ก้อยจะต้องช่วยอาม่าเก็บยอดหมุยเป็นประจำ อาม่าชอบเอามาเผาไฟนิดหน่อย พอได้กลิ่นหอม แล้วทานกับน้ำพริก อาม่าบอกว่าอร่อยมาก ก้อยก็ลองชิมตามประสาเด็ก ๆ อยากลองไปทุกเรื่อง ปรากฏว่ากินไม่ได้เลย ขมมาก ถึงมากที่สุด แต่เมื่อวานตอนที่กินยอดหมุยเป็นผักแนม (ผักเก็ด) ก้อยกินได้สบายมาก และยังรู้สึกด้วยว่ามันก็อร่อยดีนะ ทำไมไม่รู้จักกินซะตั้งนานแล้ว…มันคงเป็นเรื่องปกติที่ของบางอย่างตอนเด็ก ๆ มันไม่อร่อยสำหรับเราเลย แต่พออายุมากขึ้นการรับรู้รสชาติเปลี่ยนไป ของที่เคยชอบก็กลายเป็นไม่ชอบ อะไรที่กินไม่ได้ก็กลายเป็นของอร่อย…ใช่มั้ยคะ

ยอดหมุยที่ก้อยได้กินเมื่อวานเป็นยอดเล็ก ๆ นะคะ ต่างจากยอดหมุยที่เคยเก็บให้อาม่า ซึ่งจะยอดใหญ่กว่านี้ ซึ่งตอนแรกก้อยก็ไม่รู้หรอกค่ะว่าเป็นยอดหมุย อาศัยถามคนขายว่านี่คือยอดอะไร พอเค้าบอกว่ายอดหมุยก้อยก็ยังไม่ค่อยจะเชื่อ เพราะต่างจากยอดหมุยที่ก้อยคุ้นเคย ก็เลยลองขยี้ใบดมกลิ่น ช่วยเพิ่มความมั่นใจได้มากค่ะ เพราะเป็นกลิ่นที่คุ้นจมูก…ใครที่ไม่เคยได้กลิ่นยอดหมุยลองขยี้ใบดมกลิ่นดูนะคะ เป็นกลิ่นที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวมากค่ะ

นอกจากยอดหมุยจะทำให้ก้อยคิดถึงอาม่าที่ลาจากลูกหลานไปเฝ้าเง็กเซียนฮ่องเต้แล้ว ก็อดคิดถึงการใช้ชีวิตตอนเด็กไม่ได้ สมัยนั้นยังไม่มีโลตัส บิ๊กซี ฯลฯ สนามเด็กเล่นของก้อยและน้อง ๆ คือท้องนา ของเล่นก็มีตั้งแต่ปลากัด ปลาหมอ แข่งขึ้นต้นมะปราง เก็บลูกเลือด และสุดยอดคือ..ไพ่ตองค่ะ…เสาร์อาทิตย์ไม่ไปไหนค่ะ ฝึกคิดเลขกันเองในหมู่พี่ ๆ น้อง ๆ โดยเฉพาะรัมมี่ จะชื่นชอบกันมากเป็นพิเศษ บางอาทิตย์ป๋าก็จะพาใส่รถไปเล่นน้ำทะเล ซึ่งเมื่อก่อนยังเป็นทะเลสาธารณะของคนภูเก็ต ไม่ใช่ทะเลของนักท่องเที่ยวบางโรงแรมอย่างปัจจุบัน…เฮ้อ…คิดถึงวันเก่า ๆ จังเลย