ถวายเทียนพรรษา กะ ต้นอโศก

หยุดงานไปสองวัน แต่รู้สึกเหมือนกับว่าไม่ได้หยุดเลย เพราะเข้ามาที่สุโขสปาทั้ง 2 วัน

วันเสาร์ก้อยลางาน 1 วัน เพื่อจะไปทำบุญที่วัดกับครอบครัว แต่ก็เข้ามาเล่นโยคะก่อนในช่วงเช้า แล้วก็แว่บมา up blog นิดหน่อย ก่อนจะรีบถลาไปบ้าน เพราะนัด 10.30 น. แต่ก็นะ..กว่าจะเสร็จธุระปะปัง พร้อมออกเดินทางก็เกือบเที่ยง ของที่จะทำบุญก็ยังไม่ได้ซื้อเลย ก็ลังเลระหว่างแมคโครกับซุปเปอร์ชัป สุดท้ายก็เลือกซุปเปอร์ชีปที่แสนอบอุ่น 555 ที่นี่มีของให้เลือกซื้อทุกอย่างจริง ๆ อนาคตอาจจะขายรถยนต์ด้วยนะคะ

ทำบุญวันนี้ได้รับสบทบทุนจากน้องออมด้วย 100.-บาท (ขอให้รับส่วนบุญด้วยนะจ๊ะ..ขอให้สวย ขอให้น่ารัก ขอให้เป็นคนดี…ตลอดไปค่ะ) ซึ่งก้อยก็ตั้งใจแล้วว่าจะซื้อสมุด – ปากกา แล้วก็ยาธาตุน้ำขาวไปทำบุญพร้อมกับเทียนพรรษาด้วย ก็จัดการหาซื้อได้ครบทุกอย่างตามที่ต้องการค่ะ ตอนนี้พร้อมจะเดินทางแล้วค่ะ แต่…ยังไม่มีจุดหมายปลายทางเลยว่าจะไปวัดไหนดี ว่าแล้วก็ชะแว้บไปกินไอติมกะทิที่ร้านหมูเลียงก่อนดีกว่า ของเค้าอร่อยจริง ๆ

กว่าจะออกจากภูเก็ตก็บ่ายโมงกว่าแล้วล่ะค่ะ ปลายทางคือพังงา แต่จะเป็นวัดไหนนั้นยังไม่มีเป้าชัดเจนค่ะ ก็ขับรถไปเรื่อย ๆ วัดแรกเป็นของก้อยก่อน เพราะก้อยเป็นคนขับ ก็มองซ้าย มองขวา หาวัดที่ถูกใจ ไปทางเขาหลัก แต่ก้ไปไม่ถึงหรอกค่ะเจอวัดถูกใจซะก่อน ก็เลี้ยวซ้ายไปทันที และก็โชคดีที่เจอพระ เราก็ช่วยกันขนของไป กล่าวคำถวายเทียนพรรษาและสังฆทาน เป็นอันเสร็จเรียบร้อย 1 ชุด ยังเหลือในรถอีก 1 ชุดค่ะ รอบนี้ก้อยขอเป็นคนนั่งสบาย ๆ นะเจ้าคะ

แต่เดี๋ยวก่อนนะ ก่อนจะขึ้นรถสายตาก้อยไปปะทะกับดอกส้ม ๆ แดง ๆ ที่แขวนอยู่บนต้นไม้ใหญ่ เป็นช่อกลม ๆ น่ารักมาก ก้อยหันไปถามหลวงพี่ทันทีว่าของจริงรึป่าวคะ เพราะมันดูตอแหลมากค่ะ (ดูจากรูปนะคะ) หลวงพี่บอกว่าดอกจริง ๆ ก่อนหน้านี้นานมาแล้วก็เคยมีพระที่ไม่รู้จักดอกไม้ชนิดนี้ และมีการสอบถามกันว่าใครอุตริเอาริบบิ้นไปแขวนที่ต้นไม้ 5555 ต้นไม้ต้นนี้ชื่อ “ต้นอโศก” ค่ะ ดอกไม้ที่เห็นก็คือ “ดอกอโศก” …หมดทุกข์ หมดโศก ซะทีนะนู๋ก้อย

   

 

 

 

 

 

 

 

 

ยังเหลือของอีก 1 ชุดค่ะ เราก็ขับรถมองหาไปเรื่อย ไม่รีบร้อนอะไร เคยมีประสบการณ์หลายครั้งแล้วที่ตระเวณไปตามวัดต่าง ๆ แล้วก็ไม่เจอพระ ก็ต้อง…ถอยดีกว่า…ครั้งนี้ก็เลยไม่ซีเรียส เจอก็คือเจอ ไม่เจอก็คือไม่เจอ …ลืมบอกไปว่าครั้งนี้เอาเจ้า GPS. ติดรถไปด้วย ซึ่งก็ทำให้เรามั่นใจในเส้นทางมากขึ้น แต่เส้นทางจากภูเก็ตมาพังงาน่ะ เด็ก ๆ ว่าแล้วก็ลองเลี้ยวเข้านี่เลยดีกว่า…เห็นชื่อวัดแล้วน่าสนใจ อยู่ในซอยลึกประมาณ 18 กม. ไม่รอช้า ไปกันดีกว่าค่ะ

ตอนแรก ๆ ที่เลี้ยวเข้ามา GPS. ยังทำงานดีอยู่นะคะ เห็นเป็นเส้นทางสีเหลือง ใหญ่พอสมควร เราก็เลยมั่นใจว่าถนนสายนี้ต้องไปทะลุอีกด้านแน่นอน ไม่ต้องย้อนกลับ เช็คจากภาพทางอากาศแล้วด้วย ก็ขับไปเรื่อย ๆ GPS. ชักงง!!! หัวลูกศรชี้ถูกชี้ผิด บางครั้งก็หยุดนิ่งไม่ไปไหน เราก็เลยเข้าใจว่า GPS. กำลังมึน ไปไม่ถูก เพราะไม่รู้จักเส้นทางสายนี้ แต่ด้วยความมั่นใจว่าก่อนเข้ามาเช็คดีแล้ว เราก็ขับไปเรื่อย ๆ และคอยปลุกเจ้า GPS. เป็นระยะ ๆ พร้อมกับคอยลุ้นว่าจะเจอถนนใหญ่หรือไม่ เพราะยิ่งเข้าไปลึกถนนก็เล็กลงเรื่อย ๆ เหมือนทางไปสวนของใครสักคน ไม่ใช่ทางหรือถนนสาธารณะ เป็นทางลูกรังบ้าง ดินแดงบ้าง คสล.บ้าง สนุกดีค่ะ ขับอยู่เกือบ 1 ชั่วโมงนะคะ กว่าจะโผล่ถนนใหญ่โดยที่ไม่ต้องย้อนกลับทางเดิม วัดที่จะไปเหรอคะ…หาไม่เจอค่ะ หิวแล้ว ไปกินหมูเต๊ะเจ้าอร่อยที่พังงากันดีกว่า ไปค่ะ..

4 โมงกว่าแล้ว เพิ่งถวายเทียนพรรษาคู่เดียวเอง อีก 1 คู่ยังอยู่ในรถ ที่ประชุมลงมติว่า กลับภูเก็ตดีกว่า และวัดพระทองคือตัวเลือกสุดท้าย เพราะเป็นวัดที่เราไปกันบ่อย และมั่นใจว่ามีพระอยู่ประจำ เพื่อต้อนรับญาติโยมแน่นอน และที่สำคัญไม่หลง…เชื่อมั้ยคะว่าด้วยแรงแห่งศรัทธา เราไปถึงวัดพระทอง 5 โมงเกือบครึ่ง เจ้าหน้าที่และพระกำลังช่วยกันเตรียมปิดประตูโบสถ์ และก็มีญาติธรรมกำลังไหว้พระอยู่ 1 กลุ่ม กลุ่มของก้อยคือกลุ่มสุดท้ายที่เข้าไปถวายเทียนพรรษาในวันนั้น เพราะหลังจากเราออกมาแล้ว ทางวัดก็ปิดประตูโบสถ์ เฮ้อ…เสร็จภารกิจการทำบุญก่อนวันเข้าพรรษา ด้วยความตั้งใจสุด ๆ

สำหรับใคร ๆ ที่มีความตั้งใจส่งเสริมพระพุทธศาสนา ก็ช่วยกันทำความดีมาก ๆ นะคะ เราคนไทย..รักกันดีกว่าค่ะ