ความงดงามของความรู้สึก

หายไปจากบล็อค 3 วัน 2 คืน เพราะไปทำกิจกรรมที่น้ำตกโตนปริวรรต (น้ำตกสองแพรก) จังหวัดพังงา ค่ะ งานนี้เป็นกิจกรรมที่ค่อนข้างเครียดมากถึงมากที่สุด เพราะมีแต่ งาน ๆ ๆ ๆ แล้วก็งานเจ้าค่ะ แต่บรรดานางแบบทั้งหลายก็ยังมีเวลาถ่ายภาพสวย ๆ เยอะมาก แล้วก็มีหลายมุมมอง เอาไว้มีเวลารวบรวมความคิดก้อยคงจะค่อย ๆ นำมาลงในบล็อคเพื่อแลกเปลี่ยนความเห็นกันนะคะ

วันนี้ตอนเที่ยงเพื่อนมารับไปทานข้าวนอกออฟฟิศ ระหว่างทางที่กำลังติดไฟแดงอยู่นั้นก็มีการลุ้นเกิดขึ้น เพราะเราเห็นว่ามีน้องหมาพันธุ์ทางหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูกำลังจด ๆ จ้อง ๆ จะข้ามถนน แต่น้องหมามีความมั่นใจมากนะคะ สามแยกถนนขวางเป็นช่วงที่มีรถวิ่งไป-มา ตลอดเวลา น้องหมาคงจะเป็นหมาแถวนี้มานาน เพราะมีความช่ำชองในการข้ามถนนมาก ก้อยซะอีกที่เป็นผู้ชมและคอยลุ้น ขอให้น้องหมาปลอดภัย ถ้าไม่กลัวน้องหมาตกใจ และวิ่งหนี ก้อยคงลงไปอุ้มข้ามถนนแล้วล่ะค่ะ เพราะการนั่งลุ้นมันทรมานจิตใตสุด ๆ

แต่..น้องหมาไม่ทำให้ผิดหวังเลยค่ะ หลังจากมองซ้าย มองขวา ก็ค่อย ๆ ข้ามถนนที่ละ Step มีการหยุดมองซ้าย มองขวาอีกครั้งที่กึ่งกลางถนนด้วยนะ มายืนแอบที่ข้างล้อรถเราด้วย เหมือนกับน้องหมาจะรู้ตัวว่ามีผู้ชมคอยลุ้นอยู่ หลังจากดูซ้าย ดูขวาแล้วก็ค่อย ๆ วิ่งข้ามไปฝั่งตรงข้ามอย่างปลอดภัย เฮ้อ…โล่งอกค่ะ ก้อยกลัวจะเห็นภาพบาดตาบาดใจ ซึ่งจะพลอยทำให้ทานข้าวไม่อร่อย หลังจากที่น้องหมาข้ามไปอย่างปลอดภัย เราสองคนในรถปรบมือขึ้นมาพร้อมกัน เพราะยินดีกับความสำเร็จของน้องหมา และภาคภูมิใจกับการใช้รถใช้ถนนของคนภูเก็ต ที่เห็นน้องหมากำลังจะข้ามถนนก็ชลอความเร็วให้ เป็นภาพของความเอื้อเฟื้อระหว่างเพื่อนร่วมถนนที่น่ารักมาก ๆ ค่ะ

มุมเล็ก ๆ เหล่านี้ช่วยให้เรายิ้มได้อย่างไม่ต้องฝืน และทำให้ความรู้สึกที่หม่น ๆ หมอง ๆ ค้าง ๆ คา ๆ จางหายไป เหมือนเป็นยาบำบัดจิตใจอย่างดี เหมือนที่ใครสักคนเคยบอกว่า “สิ่งดี ๆ มีอยู่รอบ ๆ ตัวเรา ขอเพียงเราเลือกมองในมุมที่สร้างสรรค์” ซึ่งเรื่องพวกนี้ก้อยชอบที่จะคิดและมองในมุมต่าง ๆ บางครั้งก็มองเหมือน บางครั้งก็มองต่าง ไม่มีใครผิดไม่มีใครถูกหรอกค่ะ ความสบายใจของภาพที่เห็นใช้เวลาเพียง 1 ไฟแดงเท่านั้นเองค่ะ คุณว่ามีใครสอนน้องหมาข้ามถนนก่อนหน้านี้รึป่าวคะ