แกรนด์แปซิฟิก ชะอำ … กลับจากน่าน น้านนานกว่าจะถึงบ้าน

ออกจากตลาดสามชุกเราก็เดินทางลงใต้ด้วยเส้นทางที่เลือกแล้วว่าใกล้ที่สุด จุดหมายของวันนี้คือ โรงแรมแกรนด์แปซิฟิก ชะอำ ค่ะ กว่าจะฝ่าการจราจรมาถึงโรงแรมได้ก็ทุ่มกว่าแล้วล่ะค่ะ เสียดายมากเลยที่ไม่มีเวลาได้ถ่ายรูปในโรงแรม ซึ่งสวยมากค่ะ ดูรูปห้องนอนแทนล่ะกัน

ขอบคุณมากนะคะที่ให้โอกาสเราสองคนได้อาศัยนอนพักเหนื่อย พร้อมด้วยอาหารเช้าแบบเต็มคอร์ส…ประทับใจมากค่ะ ขอบคุณคุณชายที่เป็นธุระจัดการให้เราได้นอนพักที่นี่ค่ะ

มีภาพจากห้องพักตอนเช้ามาฝากค่ะ

 ภาพนี้ถ่ายก่อนนอนค่ะ ผ้าปูยังตึง ดีดเหรียญก็เด้งดึ๋งดั๋งค่ะ

เตียงพักผ่อนน่านอนเล่นมาก ๆ ค่ะ ถ้าเปิดม่านออกก็จะเห็นวิวทะเลสวยงาม

มีโบรชัวร์ของสุโขสปาในห้องพักด้วยนะคะ เสียดายที่ก้อยมาช้าไปสปาปิดแล้ว พรุ่งนี้ก็ออกเดินทางเช้าสปายังไม่เปิดอีก เฮ้อ…คุณชายบอกว่าตกแต่งสวยมาก เสียดายจังเลยที่ไม่เห็น ขอเป็นโอกาสหน้านะคะ อิอิอิ

จากหน้าต่างห้องพักค่ะ มองออกไปก็เห็นสระว่ายน้ำ แล้วก็ทะเล

อารมณ์ตื่นพระอาทิตย์ขึ้นยังไม่จางหาย อิอิ พอเห็นพระอาทิตย์ขึ้นจากหน้าต่างห้องพัก เราก็ตื่นเต้น ออกมาถ่ายรูปกันอีกพักใหญ่ คราวนี้ไม่ใช่ทะเลหมอก แต่เป็นทะเลจริง ๆ ค่ะ

อีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะกลับถึงบ้านแล้วนะ คิดถึงค่ะ

ตลาดสามชุก ตลาดร้อยปี … กลับจากน่าน น้านนานกว่าจะถึงบ้าน

วันสุดท้ายในเมืองน่านเราใช้เวลาจนแสงสุดท้ายของวันจริง ๆ ค่ะ แล้วก็จำใจโบกมือลาด้วยความอาลัยอย่างที่สุดค่ะ … คืนนี้เราตัดสินใจหาที่พักที่อุตรดิตถ์ เพราะไปต่อไม่ไหวจริง ๆ ถึงแม้ว่าระยะทางอีกยาวไกลก็ตามค่ะ…

รุ่งเช้าก็เตร็ดเตร่หาอาหารเช้าในตลาดสด สัมผัสบรรยากาศสบาย ๆ ลมเย็น ๆ เดินดูโน่น ดูนี่ ก็เพลินตาดีค่ะ เรียกว่าลืมเวลาเลยล่ะค่ะ พอดูนาฬิกาก็ต้องรีบจรลี จุดหมายปลายทางของวันนี้คือ ชะอำ ค่ะ ดูจากระยะทางในแผนที่แล้วก็ให้เหนื่อยหัวใจ…เฮ้อ …ขากลับนี่อยากจะถึงบ้านไว ๆ จังเลยค่ะ แต่มีอีกหนึ่งหมุดที่อ้นบอกว่าต้องแวะ…ตลาดสามชุก ตลาดร้อยปี

ทำไมต้องตลาดสามชุกด้วยล่ะ…ก็ดูจากทีวี อ่านจากหนังสือ ฯลฯ ใคร ๆ ก็บอกว่าตลาดแห่งนี้มีเสน่ห์ ไหน ๆ เราก็ดั้นด้นมาถึงนี่แล้ว แวะสักหน่อยเป็นไรไป เราหิ้วท้องมาทานมื้อเที่ยงตอนบ่ายโมงครึ่งที่ตลาดสามชุกจนได้ค่ะ…และก็ไม่พลาดที่จะลองชิม ข้าวห่อใบบัว อิอิอิ

บรรยากาศของตลาดสามชุกวันนี้ไม่พลุกพล่านมากนัก อาจจะเป็นเพราะหลังเที่ยงไปแล้วก็เป็นได้ บรรยากาศตอนเช้าน่าจะคึกคักกว่านี้เยอะ ตอนที่เรานั่งทานข้าวคนยังเดินกันเยอะพอสมควร แต่พอทานข้าวเสร็จก็บ่ายสองโมงกว่าแล้ว คนก็เลยไม่เยอะมาก ซึ่งผิดวัตถุประสงค์การเดินตลาดของอ้นมาก เพราะเธอบอกว่าเดินตลาดต้องได้บรรยากาศคนเยอะ ๆ จึงจะสนุก แต่สำหรับก้อย คนน้อย ๆ ก็ดีค่ะ เลือกของง่ายดี อิอิอิ

ใครจะแวะมาเที่ยวตลาดสามชุก แนะนำว่าให้มาหาของกินที่นี่ดีที่สุดค่ะ ของกินของขายเยอะมาก น่าทานทั้งนั้นค่ะ ถ้าหากว่าเดินทางรวดเดียวถึงบ้านภายใน 3 ชั่วโมง ก้อยคงซื้อของกินไปอีกเยอะเลยค่ะ โชคดีของกระเป๋าสตางค์ที่มีข้ออ้างว่าเดี๋ยวขนมเสีย แต่สุดท้ายก็อดใจไม่ไหว ที่นี่มีของน่ารัก ๆ เหมาะเป็นของฝากมากเลยค่ะ…เที่ยวให้สนุกนะคะ

งานเปิดหาด…เทศกาลท่องเที่ยวที่ป่าตอง..ภูเก็ต

 

วันพุธที่ 17 ธันวาคม ที่ผ่านมา ก้อยลางานไปเดินเที่ยวที่ป่าตองค่ะ แสงแดดจ้ามาก ไม่ต้องถามนะคะว่าอากาศร้อนมั้ย…ที่มาที่ไปของกิจกรรมนี้คือ เพื่อนเลิฟมีกิจกรรมดูแลการจัดแข่งขันกีฬาจักรยานเสือภูเขาค่ะ และครั้งนี้ก็พิเศษกว่าทุกครั้งเพราะมีกิจกรรมโรยตัว และวิ่งมาร่วมด้วย ไม่ใช่วิ่งธรรมดานะคะ แต่เป็นการวิ่งหลังจากปั่นจักรยานขึ้นเขาลงเขามาแล้ว และวิ่งบนชายหาด พร้อม ๆ กับเล่นกิจกรรมไปด้วย (ดูจากภาพได้เลยค่ะว่ามีกิจกรรมอะไรบ้าง)  แล้วก็ต่อด้วยการโรยตัวจากสะพาน แล้ววิ่งกลับมาที่เส้นชัยค่ะ ซึ่งก้อยไปไม่ถึงจุดโรยตัวค่ะ แค่เดินหน้าหาดไป – กลับ 2 กม. ก็เหนื่อยจะแย่แล้ว…

ป่าตองวันนี้คึกคักพอสมควรค่ะ แต่ก็ไม่มากเท่าที่คาดไว้ แต่ที่แน่ ๆ คือ ทุกคนที่มามีความสุขกับหาดทราย สายลม และ แสงแดด ม้ากมาก ถ้าคุณ ๆ ยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะฉลองปีใหม่ที่ไหนดี ลองพิจารณาภูเก็ตซีคะ

หลังจากปั่นจักรยานขึ้นเขา ลงเขา ที่ป่าตองจนเหงื่อโชกแล้ว นักกีฬาก็ต้องสละจักรยานคู่ใจค่ะ เปลี่ยนจากรองเท้าจักรยานเป็นรองเท้าวิ่ง บางคนก็ไม่เปลี่ยน และก็บางคนอีกเช่นกันที่วิ่งเท้าเปล่า ลงมาที่ชายหาด แล้วก็เจอกับด่านแรกนี่เลยค่ะ

ด่านที่ 2 กระโดดข้ามสิ่งกีดขวางค่ะ

มีหลากหลายลีลามาก บางคนก็กระโดดยกไม่ขึ้น ล้มทั้งสิ่งกีดขวาง ล้มทั้งคน … แต่ละคนที่ผ่านมาได้นี่ต้องยกนิ้วให้เลยค่ะว่าเจ๋งจริง ๆ เพราะก้อยขับรถยนต์เส้นทางที่ปั่นจักรยานกันมา โอ้โห…น่ากลัวที่สุด ขนาดขับรถก้อยยังเหนื่อยเลย อิอิอิ ลุ้นค่ะเพราะทางเป็นเนินชันมาก ๆ ๆ ๆ ทั้งเนินขึ้นและเนินลง ใครอยากลองเส้นทางก็เชิญนะคะ ถนนสายหลังด้านในค่ะ แต่รถโหลดเตี้ย หรือรถเก๋งอาจจะมีปัญหานะคะ เพราะทางทุรกันดารมากค่ะ ก้อยเป็นคนภูเก็ต ก็เพิ่งจะเห็นถนนสายนี้ค่ะ ยังไม่เสร็จเรียบร้อย แต่…โรงแรมเพียบ !!!

ด่านต่อไปเลยดีกว่าค่ะ…วิ่งสลับฟันปลา ด่านนี้ไม่ยาก ผ่านแบบสบาย ๆ

 

ด่านที่สี่แล้วค่ะ … ด่านลอดถังทราย จากสภาพที่เห็นคร่าว ๆ ด่านนี้ทุกคนก็ผ่านแบบสบาย ๆ

ด่านที่ 5 ด่านสุดท้ายแล้วค่ะ ดูจากภาพแล้วไม่ยากใช่มั้ยคะ พ้นด่านนี้แล้วทุกคนขาวเหมือนกันหมดเลยค่ะ …

สำหรับคนที่แข่งประเภทเอ ก็ไปต่อนะคะ วิ่งไปต่อค่ะ จุดหมายปลายทางคือสะพานที่คอรัลบีช แล้วก็โรยตัวลงมา ก่อนจะวิ่งกลับเส้นทางเดิม เพื่อเข้าเส้นชัยค่ะ

สำหรับประเภทบี ผ่านด่านที่ 5 แล้วก็วิ่งกลับเส้นทางเดิมค่ะ แต่ไม่ต้องทำกิจกรรมอะไรแล้ว วิ่งอย่างเดียว วิ่งเพื่อไปให้ถึงเส้นชัยค่ะ ทุกคนที่ผ่านมาถึงตรงจุดนี้จะได้รับเหรียญสามารถทุกคนค่ะ

เสือภูเขา…เอ๊ย!!! จักรยาน ที่เข้าแถวเรียบร้อย ส่วนเจ้าของไปเริงร่าที่หน้าหาด บ้างก็กลับมาถึงเส้นชัยโดยสวัสดิภาพ บ้างก็หมดสภาพ ต้องเรียกหาพยาบาล…

จักรยานเหล่านี้มีตั้งแต่ราคาหลักหมื่นจนถึงหลักแสนค่ะ ลองดูแล้วกันค่ะว่าชอบแบบไหน แต่เค้าบอกว่าราคายิ่งสูง น้ำหนักก็ยิ่งเบา เพื่อความสะดวกในการแบก อิอิอิ

ใครดูภาพแล้วอยากร่วมสนุกแบบนี้บ้างก็เตรียมตัวไว้ตั้งแต่ตอนนี้เลยนะคะ ปีหน้าเจอกันค่ะ…

เมืองน่าน…เมืองวัดงาม (3)

วัดพระธาตุช้างค้ำวรวิหาร (วัดหลวง) ตั้งอยู่ถนนสุริยพงษ์ ใกล้กับวัดภูมินทร์ พญาภูเข่ง เป็นผู้สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 1949 มีเจดีย์ช้างค้ำ เป็นรูปช้างปูนปั้นเพียงครึ่งตัว แบกองค์พระเจดีย์เป็นศิลปะสมัยสุโขทัย

   

 

พระธาตุแช่แห้ง พระอารามหลวง เป็นปูชนียสถานศักดิ์สิทธิ์ตั้งอยู่บนเนินทางฝั่งตะวันออกของแม่น้ำน่าน บริเวณที่เป็นศูนย์กลางเมืองน่านเดิม หลังจากที่ย้ายมาจากเมืองปัว

วัดพระบรมธาตุแช่แห้งสร้างในสมัยเจ้าพระยาการเมือง (เจ้าผู้ครองนครน่านระหว่าง พ.ศ. 1869 – 1902) เพื่อเป็นที่ประดิษฐานพระมหาชินธาตุเจ้า 7 พระองค์ พระพิมพ์เงิน และ พระพิมพ์ทอง ที่ได้รับพระราชทานจากพระมหาธรรมราชาลิไท เมื่อครั้งที่เจ้าพระยาการเมืองเสด็จไปช่วยสร้างวัดหลวงอภัย (วัดป่ามะม่วง จังหวัดสุโขทัยในปัจจุบัน) ในปี พ.ศ. 1897

องค์พระธาตุเป็นเจดีย์ทรงระฆัง รูปแบบของพระธาตุแช่แห้งสัณณิษฐานว่าได้รับอิทธิพลจากเจดีย์พระธาตุหริภุญไชย โดยรอบองค์บุด้วยทองจังโก (ทองดอกบวบ ทองเหลืองผสมทองแดง) ทางขึ้นสู่องค์พระธาตุเป็นตัวพญานาค หน้าบันเหนือประตูทางเข้าพระวิหารเป็นปูนปั้นลายนาคเกี้ยว ซึ่งถือเป็นเอกลักษณ์ของศิลปกรรมเมืองน่าน

พระธาตุแช่แห้งเป็นพระธาตุประจำปีเถาะ ชาวล้านนาเชื่อว่าหากได้เดินทางไปชุธาตุ หรือนมัสการพระธาตุประจำปีเกิดจะได้รับอานิสงส์อย่างยิ่ง

วัดพญาวัด ไปตามเส้นทางเดียวกันกับวัดพระธาตุเขาน้อย เป็นที่ตั้งของเจดีย์จามเทวี หรือพระธาตุวัดพญาวัด ปูชนียสถานที่เก่าแก่ และสำคัญแห่งหนึ่งของจังหวัดน่านค่ะ

เสียดายที่เรามาถึงกันเย็นมากแล้ว และก็ไม่มีเวลาเดินดูอย่างทั่วถึง เพราะเท่าที่ทำการบ้านมาที่วัดนี้มีอะไรที่น่าสนใจอีกมากค่ะ เช่น พระพุทธรูปพระเจ้าสายฝน พระไม้ประทับยืนบนฐานดอกบัวสูงราว 2 เมตร ลงรักปิดทอง ซึ่งชาวบ้านให้ความเคารพนับถือและมาขอฝนเมื่อเกิดความแห้งแล้ง ฝนไม่ตกต้องตามฤดูกาล

นอกจากนี้ยังมีธรรมาสน์ฝีมือช่างเมืองน่านที่เก่าแก่ที่สุดเท่าที่พบมา ลักษณะคล้ายบุษบกฐานเป็นปูนก่อติดกัน พื้นตัวธรรมมาสน์เป็นไม้แกะสลักสร้างขึ้นในสมัยพุทธศตวรรษที่ 24

วัดสุดท้ายของวันนี้ในเมืองน่านค่ะ วัดพระธาตุเขาน้อย

วัดพระธาตุเขาน้อย เป็นปูชนียสถานที่สำคัญและเก่าแก่อีกแห่งหนึ่งของจังหวัดน่าน

สันนิษฐานว่ามีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับ พระธาตุแช่แห้ง ตั้งอยู่บนดอยเขาน้อย สูงจากระดับน้ำทะเลประมาณ 240 เมตร หน้าวัดมีทางขึ้นเป็นบันไดนาค 303 ขั้น แต่ถ้าไม่อยากเดินก็มีทางรถขึ้นถึงตัววัด ซึ่งแน่นอนว่าก้อยเลือกที่จะไปโดยทางรถค่ะ เมื่อขึ้นไปยืนบนยอดเขาจะมองเห็นทิวทัศน์ของเมืองน่านได้อย่างชัดเจน

 

 ตามประวัติพระธาตุองค์นี้สร้างโดยมเหสีรองของพญาภูเข็งเจ้าผู้ครองนครน่าน ราวพุทธศตวรรษที่ 20

ด้วยความเป็นวัดที่อยู่บนเขาสูงจึงเป็นจุดเดียวที่สามารถชมทิวทัศน์ในมุมสูงของตัวเมืองน่านได้สวยงาม ในพระวิหารประดิษฐานพระพุทธรูปปางลีลาองค์ใหญ่ คือ พระพุทธมหาอุตมมงคลนันทบุรีศรีเมืองน่าน ให้นักท่องเที่ยวได้ชมและสักการะ สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2542

หมดเวลาสำหรับชื่นชมความงามของโบราณสถานและวัดวาอารามต่าง ๆ ในเมืองน่านแล้วล่ะค่ะ แสงสุดท้ายของวันนี้ก็ใกล้จะหมดเต็มทีแล้ว คืนนี้ยังไม่มีที่จะซุกหัวนอนกันเลยค่ะ เพราะตั้งใจว่าจะเดินทางให้ไกลที่สุดเท่าที่จะสามารถ เพราะกว่าจะมาถึงน่านก็น้านนาน ใช่มั้ยคะ เวลากลับให้ถึงบ้าน (ภูเก็ต) ก็แสนนานเหมือนกันค่ะ

เมืองน่าน สำหรับก้อยแล้วมีความชื่นชอบเป็นการส่วนตัวมากค่ะ ธรรมชาติสวยงาม และวัฒนธรรมก็รุ่งเรือง ผู้คนก็น่ารักมากค่ะ แอบสัญญากับตัวเองในใจว่าสักวัน จะกลับมาอีกแน่นอนค่ะ

สำหรับทุกคนที่กำลังจะเดินทาง ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพนะคะ สำหรับก้อยแล้ว การเดินทางทริปนี้ยังไม่จบค่ะ จริงอยู่ว่าเป้าหมายคือเมืองน่าน แต่เก็บตกระหว่างทางก็ไม่เว้นเช่นกันค่ะ ขากลับนี่ก็หมายมั่นปั้นมือว่าต้องแวะให้ได้อีก 1 หรือ 2 จุด ค่ะ

ตามไปดูมั้ยคะว่ามีที่ไหนบ้าง…

เมืองน่าน…เมืองวัดงาม (2)

สวัสดีค่ะ…นำเที่ยวเมืองน่านต่อดีกว่านะคะ ตอนนี้กำลังทำโปรแกรมทัวร์ภูเก็ตอยู่ค่ะ เสร็จเรียบร้อยจะนำมาลงต่อจากน่านทันทีทันใดเลยค่ะ เผื่อใครกำลังอยู่ระหว่างการตัดสินใจไงคะ

ต่อไปเลยค่ะ…วัดที่ 5 แล้วนะคะ ชื่อวัดพญาภูค่ะ

วัดพญาภู พระอารามหลวง ที่นี่เราไปนมัสการพระพุทธปฏิมา พระประธานปางมารวิชัย สมัยเชียงแสน องค์ใหญ่ที่สุดในจังหวัดน่าน (ไม่มีรูปมาให้ชมนะคะ) และที่นี่ก็ได้เห็นต้นและดอกสาละด้วยค่ะ สวยมั้ยคะ

ดอกสาละ…ดอกไม้ในตำนานที่ก้อยเพิ่งจะเคยเห็นของจริงค่ะ ชื่อก็เพิ่งทราบจากอ้นนะว่าดอกนี้คือดอกสาละ…กลิ่นหอมเอียน ๆ นะคะ สำหรับก้อย

จริง ๆ แล้วอยากใช้เวลาที่วัดให้มากกว่านี้ แต่…หิวมากเลย ก็เลยต้องรีบกันนิดนึง

วัดต่อไปค่ะ…

วัดภูมินทร์ ตั้งอยู่ถนนผากอง อยู่ตรงข้ามศูนย์บริการนักท่องเที่ยว สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2139 เป็นพระอุโบสถที่มีความสวยงามโดดเด่นเป็นเอกลักษณ์ไม่เหมือนที่ใด ๆ

เป็นอาคารทรงจัตุรมุข ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัย 4 องค์ หันพระพักตร์ออกสู่ประตูทั้ง 4 ทิศ

รัฐบาลไทยสมัยรัชกาลที่ 8 เคยพิมพ์รูปวิหารวัดภูมินทร์ลงในธนบัตรใบละ 1 บาท และภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังที่งดงาม อันทรงคุณค่าอายุกว่า 200 ปี แสดงถึงวิถีชีวิตและความเป็นอยู่ของคนน่านในอดีต

 

 

 

 

เสาพระหลักเมือง อยู่ในบริเวณเดียวกับวัดมิ่งเมืองค่ะ

อากาศที่แสนจะร้อน และแสงแดดที่แผดกล้า ไม่เป็นอุปสรรคสำหรับเราสองคนเลยค่ะ ที่จะเดินท่อม ๆ ดูโน่นดูนี่ตามความสนใจของแต่ละคน แต่สังเกตได้ว่าจะไม่มีรูปของเราสองคนเลย เพราะหมดแรงจะฉีกยิ้มใส่กล้องแล้วล่ะค่ะ เหลือแต่แรงอึดที่จะเดินดูให้ทั่วทุกวัดที่ได้แวะเข้าไป

 

วัดมิ่งเมือง ตั้งอยู่ในเขตเทศบาลเมืองน่าน ใกล้ข่วงเมืองน่าน เป็นที่ประดิษฐานของศาลพระหลักเมืองน่าน ที่ชาวน่านในความเคารพบูชา

นอกจากนี้ยังมีวิหารปูนปั้นศิลปกรรมร่วมสมัยที่โดดเด่นสวยงาม เป็นลักษณะที่มีความหมายทางพุทธศาสนา โดยฝีมือช่างชาวล้านนา ภายในวิหารมีภาพจิตรกรรมฝาผนังแสดงเรื่องราวประวัติเมืองน่าน

ภาพเขียนในวัดมิ่งเมืองเป็นงานใหม่สีสันยังสดใส แต่คงไว้ซึ่งรูปแบบ และลักษณะเดิม ๆ เหมือนวัดภูมินทร์

แต่ถึงอย่างไรก็ตาม ภาพวาดพวกนี้ก็ดึงเอาเวลาของเราสองคนไปมากพอสมควรทีเดียว

ลายปูนปั้นด้านนอกเป็นอีกหนึ่งความประทับใจค่ะ เสียดายรูปถ่ายมาไม่ชัด อยากบอกว่ามีความปราณีตมาก ขนาดว่าลายของดอกไม้ของฐานเสาแต่ละต้นยังทำเป็นดอกไม้ที่แตกต่างกันค่ะ มีทั้งกุหลาบ บัว ขิง ฯลฯ และเรื่องราวต่าง ๆ อีกมากมาย ทั้งงานประเพณี การละเล่น ฯลฯ ดู ๆ แล้วก็ทึ่งกับงานฝีมือมาก ๆ ถ้ามีเวลามากกว่านี้เราคงสนุกกับการเดินดูอะไรต่อมิอะไรแบบละเอียดกว่านี้แน่นอนค่ะ …

แต่ต้องรีบไปแล้วล่ะค่ะ มีอีกหลายวัดที่เราตั้งใจว่าจะต้องไป…

ชื่นชมน้ำกับฟ้าที่ภูเก็ต

ปีใหม่ไปเที่ยวไหนดี…

มีแต่คำถามที่หาคำตอบไม่ได้ และคนถามก็คงไม่ได้จริงจังหรือคาดหวังกับคำตอบมากนัก เพราะการจะไปเที่ยวที่ไหนสักที่มีองค์ประกอบ / ปัจจัย ที่ต้องนำมาคิดมากมาย

แต่…หลาย ๆ เสียงบอกว่าขึ้นเหนือ ไปแอ่วเหนือ ไปสัมผัสลมหนาว … ก็แล้วแต่ความใฝ่ฝันของแต่ละคนนะคะ สำหรับก้อยคงไม่ได้ไปไหน เพราะเพิ่งกลับจากเหนือ อิอิอิ แต่วันนี้อยากชวนเชิญทุกคนมาเที่ยวภูเก็ตค่ะ

วันนี้ภูเก็ตสวยทุกมุมมองค่ะ อาจจะเป็นมุมมองที่แตกต่างจากภาคเหนือซึ่งสวยงามด้วยทะเลหมอก แต่ที่ภูเก็ต เราสวยด้วยทะเล ทะเลที่แสนเค็มค่ะ

สุดขอบฟ้า…ที่ซึ่งโค้งฟ้ากับขอบน้ำมาพบกัน…

ที่ภูเก็ต มองไปทางไหนก็สุดขอบฟ้าทั้งนั้นค่ะ มองไปให้สุดสายตา ยืนตัวตรง หันหน้าสู่ทะเล อ้าแขนกว้าง ๆ สูดลมหายใจยาว ๆ เติมพลังให้กับชีวิต เพื่อสู้กับวันที่เหลืออยู่ต่อไป

ภูเก็ตมีหลากหลายอ่าว หลากหลายหาด และแต่ละที่ก็ให้อารมณ์และความรู้สึกของการมาเยือนที่แตกต่างกันค่ะ ถ้ามีเวลาพักที่ภูเก็ตหลายวันก็ลองเดินทางไปสัมผัสให้ทั่วทุกหาดนะคะ คำว่า “ไข่มุกอันดามัน” ไม่ใช่คำลวงค่ะ

โปรโมชั่นไทยเที่ยวไทย…ห้องพักราคาพิเศษที่ภูเก็ต

นำเสนอเรื่องเมืองน่านยังไม่จบเลยค่ะ แต่มีงานด่วนเข้ามาซะก่อน…ภารกิจช่วยชาติค่ะ ไม่สามารถปฏิเสธได้ ไทยไม่ช่วยไทยแล้วใครจะช่วยล่ะคะ…จริงมั้ยคะ

ไม่ต้องพูดนำให้เยิ่นเย้อเรื่องสถานการณ์บ้านเมือง เสื้อเหลือง เสื้อแดง ฯลฯ นะคะ เข้าเรื่องกันเลยดีกว่าค่ะว่าอะไรเป็นอะไร…

วันนี้ก็วันที่ 18 ธันวาคม 2551 โดยปกติทั่วไปของจังหวัดภูเก็ต ช่วงเวลานี้จะคึกคักมาก ห้องพักเต็มเกือบจะทุกที่ มองไปทางไหนก็มีแต่นักท่องเที่ยว แต่ ณ ปัจจุบัน ไม่ใช่ค่ะ เมื่อวานก้อยเพิ่งไปเดินดูงานเปิดหาดที่ป่าตอง…หน้าหาดเต็มไปด้วยร่มชายหาดที่ว่างเปล่า…ใช่แล้วค่ะ ว่างเปล่ามากกว่า 50% น่าเศร้าจังเลยค่ะ

บางคนอาจจะพูดให้ได้ยินว่า..ทียังงี้มาลดราคา เมื่อก่อนล่ะก็..ไม่ง้อคนไทย … ในฐานะคนภูเก็ต และคนที่ทำงานเกี่ยวข้องกับการท่องเที่ยวมายาวนาน ก้อยบอกได้เลยว่าไม่เป็นความจริงค่ะ สถานประกอบการต่าง ๆ ในภูเก็ต ให้ความสำคัญกับคนไทยมากถึงมากที่สุดค่ะ แต่เป็นเพราะคุณ ๆ ตั้งแง่เอาไว้ก่อนรึป่าวคะ เราพูดอะไรออกไปกลายเป็นว่าผิดทุกครั้ง…

วันที่ 20/12/08 ทาง ททท. จัดให้มีงานไทยเที่ยวไทยราคาสุดพิเศษที่ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ ใครที่มีเวลาก็อย่าลืมแวะเวียนกันไปนะคะ ก้อยไม่เชียร์ให้มาเที่ยวภูเก็ตอย่างออกนอกหน้านะคะ เลือกเอาแล้วกันค่ะว่าอยากไปที่ไหน แต่อยากฝากภูเก็ตเป็นอีก 1 ตัวเลือก..ก็แค่นั้นเองค่ะ 

ก่อนนี้ถ้ามีเงินไม่ถึงหมื่นก็มาไม่ถึงภูเก็ต แต่ตอนนี้คุณสามารถมาได้ค่ะ ด้วยความร่วมมือร่วมใจของหลาย ๆ หน่วยงาน ไม่ใช่ที่ใดที่หนึ่ง ไม่ว่าจะเป็นค่าเดินทาง ค่าที่พัก ค่าอาหาร สันทนาการต่าง ๆ ทุกที่พร้อมใจกันลดราคามากกว่าครึ่ง อย่างนี้แล้วคุณยังจะใจร้ายไม่ยอมมาเที่ยวอีกเหรอคะ…

ช่วงปีใหม่มีวันหยุดติดต่อกันหลายวัน ถ้ายังไม่มีการตัดสินใจ ลองหันมาดูภูเก็ตบ้างนะคะ ถ้าต้องการคำแนะนำหรืออะไรก็แล้วแต่ที่คิดว่าก้อยสามารถช่วยได้ก็บอกมาได้เลยค่ะ ยินดีมาก ๆ  ไม่ว่าจะเป็นการวางโปรแกรมเที่ยว การจองห้องพัก ฯลฯ ถึงแม้คุณจะไม่ได้พักที่สุโขสปาก็ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ต้องเกรงใจนะคะ แต่ถ้าสนใจสอบถามที่พักของสุโขสปาล่ะก็ ติดต่อไปที่นี่ได้เลยค่ะ

น้ำทะเลที่ทะเลอันดามันช่วงนี้กำลังสวย รอให้คุณ ๆ มาแหวกว่ายนะคะ บรรดาปลาเล็กปลาน้อยที่เกาะไข่ก็รอว่ายน้ำเล่นกับคุณอยู่ค่ะ ถ้าชอบดำน้ำลึกก็มีนะคะ หรือจะพายเรือคายัค นั่งช้าง เดินป่า เจ็ทสกี ขับรถ ATV ในป่าชายเลน ชมโชว์อลังการ ฯลฯ มีกิจกรรมให้เลือกทำมากมายค่ะ ลองดูรายละเอียดก่อนตัดสินใจนะคะว่าจะไปเที่ยวที่ไหนดี

เมืองน่าน เมืองวัดงาม (1)

จำได้ว่าตอนที่บอกกับอ้นว่าก้อยเลือกเมืองน่าน เป็นจุดหมายปลายทางของทริปนี้  คุณเธอโอดครวญนิดหน่อยพอเป็นพิธี หลังจากดูเรื่องเมืองน่านคร่าว ๆ ว่า เธอจะพาไปเที่ยววัดเหรอ…พอถึงเวลาจริง ๆ ดูเธอสนุกสนานกับการถ่ายภาพมาก ๆ ๆ ๆ ๆ จากที่ตั้งไว้ 4-5 วัด กลับกลายเป็นว่าเราแวะไปมากกว่า 10 วัด ด้วยเวลาทั้งหมดที่มีหลังจากลงมาจากอุทยานชมพูภูคา … ถ้าเราขยันทำงานเหมือนขยันเที่ยวคงดีเนอะ …

วัดแรกของวันนี้คือวัดบ้านต้นแหลง แต่เป็นวัดที่สองของเมืองน่านที่เราแวะ เพราะวัดแรกคือวัดหนองบัว ที่แวะเมื่อวานนี้

วัดบ้านต้นแหลงคือวัดไทยล้านนาที่ยังรักษารูปแบบสถาปัตยกรรมแบบเดิมไว้

เสียดายที่ประตูปิดล็อคทุกบาน เราเลยไม่สามารถเข้าไปดูข้างในได้

ก้อยชอบลวดลายประดับพวกนี้มาก ดูแล้วสดใสมีชีวิตชีวา ไม่ทราบหรอกค่ะว่ามีความหมายอะไรเป็นพิเศษรึป่าว

สิงห์โตคู่เป็นอะไรที่ขาดไม่ได้ค่ะ ทุกวัดต้องมี และก็สวย ๆ งาม ๆ ทั้งนั้น รูปแบบคล้ายคลึงกัน แต่แตกต่างในรายละเอียด คงขึ้นอยู่กับจินตนาการของช่างมังคะ

ต่อไปนะคะ นับเป็นวัดที่สามนะคะ วัดพระธาตุจอมแจ้งค่ะ วัดนี้หาไม่ยากแต่ก็ทำให้เราสับสน ซึ่งก็สับสนมาตั้งแต่วัดบ้านต้นแหลงแล้วล่ะค่ะ แต่โชคดีที่ผู้ใหญ่บ้านบ้านร้องแง สังเกตเห็นเราขับรถวน จึงให้ความช่วยเหลือโดยการขับรถนำไปถึงวัดเลย…ขอบคุณมากนะคะ

บันไดทางขึ้นกี่ขั้นก้ไม่ทราบค่ะ สำหรับผู้มีจิตศรัทธา แต่วันนี้ก้อยรีบมาก ๆ ขอมาทางรถยนต์ก็แล้วกัน อิอิอิ

เราใช้เวลากราบไหว้พระธาตุและเดินดูบริเวณโดยรอบไม่นานค่ะ เพราะขนาดพื้นที่ไม่ใหญ่มากนัก ไปวัดต่อไปกันดีกว่าค่ะ ลองเดาดูมั้ยคะว่าก้อยไปมากี่วัด

วัดที่ 4 วัดร้องแง ค่ะ

วัดนี้เตะตาตั้งแต่ป้ายชื่อวัดแล้วล่ะค่ะ และบังเอิญว่าผู้ใหญ่บ้านบอกว่าวัดนี้ได้รับรางวัลกินรีด้วย เอาล่ะซี ..แวะไปดูสักนิดล่ะกัน

อุทยานชมพูภูคา…เที่ยวเมืองน่าน น้านนานกว่าจะถึง

การเดินทางของวันนี้เริ่มต้นหลังจากที่ออกจากคอกเสือมาแล้ว หาอะไรง่าย ๆ กินมื้อเที่ยง แล้วก็บึ่งไปอุทยานชมพูภูคา ซึ่งสอบถามมาแล้วว่าใช้เวลาประมาณ 4 ชั่วโมง ขับแบบสบาย ๆ ทานข้าวเสร็จเรียบร้อยก็บ่ายโมงมังคะ เพราะมัวแต่เลือกซื้อผ้าทอกัน

ดูเวลาแล้วก็เหลือเฟือค่ะ ถึงอุทยานก่อนเย็นแน่นอน … อิอิอิ แต่มันไม่เป็นอย่างที่คิดเสมอไป เพราะเราแวะที่วัดหนองบัวกันก่อน

จุดประสงค์ของการแวะวัดหนองบัวเพราะเป็นวัดเก่าแก่มาก ๆ และมีภาพเขียนของชาวไทลื้อที่สันนิษฐานว่าเขียนตั้งแต่สมัย รัชกาลที่ 5 ค่ะ คุณค่าทางประวัติศาสตร์และความสวยงามก็ใกล้เคียงกับวัดภูมินทร์ที่โด่งดังที่สุดค่ะ ไหน ๆ มาถึงน่านทั้งทีก็ต้องแวะชมกันหน่อยค่ะ

ลักษณะวิหารรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าธรรมดา สร้างขึ้นในราว พ.ศ. 2405 (สมัยรัชกาลที่ 4) โดยท่านสุนันต๊ะ (ครูบาหลวง) เป็นหัวเรี่ยวหัวแรงนำชาวบ้านสร้างขึ้นเป็นวัดประจำหมู่บ้านหนองบัว แต่แรกนั้นยังไม่มีภาพจิตรกรรมฝาผนัง เข้าใจว่าเขียนขึ้นระหว่าง พ.ศ. 2410 – 2449 (สมัยรัชกาลที่ 5)

จากที่มองผ่านๆ เพราะไม่มีความรู้ด้านนี้เลย ก้อยมองว่าภาพสวยนะคะ แต่เสียดายที่สีซีดจางไปมากแล้ว และบางตอนก็หลุดลอกมองไม่เห็น น่าเสียดายจริง ๆ เลย

ในวันต่อมาที่ก้อยแวะเวียนไปวัดต่าง ๆ ก็พบว่าตู้พระธรรมของแต่ละวัดมีความวิจิตรงดงามมาก รวมถึงวัดหนองบัวด้วยค่ะ

บรรยากาศโดยรอบของวัดเงียบสงบ และจากทางเข้าที่ค่อนข้างวกวนก้อยยังไม่รู้เลยว่าจะหาทางออกเจอได้ไง…

 หลังชมวัดแล้วอยากแนะนำให้เข้าไปเดินเล่นในหมู่บ้าน ซึ่งบ้านหนองบัวเป็นหมู่บ้านเก่าแก่ของชาวไทลื้อ ที่อพยพโยกย้ายมาจากเมืองลา ภายในบริเวณวัด สัมผัสและเรียนรู้วิถีชีวิตแบบชนบท ชมบ้านชาวไทลื้อ บางทีอาจได้ผ้าทอพื้นเมืองติดไม้ติดมือกลับบ้านในราคาย่อมเยา หรือจะไปเลือกซื้อเลือกหาที่ร้านจันทร์สมการทอ ซึ่งเป็นแหล่งรวมผ้าทอหลากชนิด ฝีมือชาวบ้านแท้ ๆ ที่ตั้งอยู่ในหมู่บ้านก็ได้

ก้อยใช้เวลาที่วัดไม่นานหรอกค่ะ แต่ที่นานมาก ๆ คือ ร้านขายผ้าทอของป้าจันทร์สม..เอ..ก้อยจำชื่อป้าถูกรึป่าวก็ไม่รู้นะ ลืมดูชื่อที่ถุงมาซะด้วยซี ถ้าผิดก็ขอโทษนะคะ เราใช้เวลาที่ร้านนี้มากกว่า 1 ชั่วโมงแน่นอนค่ะ เพราะเลือกดูเกือบจะทั้งร้าน ชิ้นนี้ก็สวย ชิ้นนั้นก็งาม โดยเฉพาะผ้าทอลายน้ำไหล ซึ่งเป็นศิลปะของเมืองน่าน และก็มีอีกหลาย ๆ แบบ มีชื่อเรียกต่างกันออกไป แต่ทุกชิ้นเหมือนกันคือ…สวยมากค่ะ นี่ขนาดว่าตอนบ่ายซื้อมาแล้วคนละ 2 – 3 ผืนนะคะ ตอนเย็นก็ยังเลือกได้อีกเยอะเลย …

และแล้ว…วันนี้ก็เหมือนเมื่อวาน หรืออาจจะแย่ยิ่งกว่าก็ได้ค่ะ 6 โมงเย็นยังไปไม่ถึงไหนเลยค่ะ กว่าจะถึงที่ทำการอุทยานก็ 1 ทุ่ม ยังโชคดีที่ร้านอาหารของอุทยานยังไม่ปิด และยังมีเจ้าหน้าที่คอยดูแล

เรา 2 คนก็เลยจัดการกับชีวิตด้วยการอาบน้ำที่ที่ทำการอุทยาน เพราะมีน้ำร้อนให้อาบ และก็ทานข้าวที่ร้านอาหารของอุทยานอีกนั่นแหละค่ะ พร้อม ๆ กับการชาร์จแบตกล้องและมือถือไปพร้อม ๆ กัน เสร็จเรียบร้อยแล้วก็เดินทางต่อค่ะ เพราะที่พักที่เราเลือกอยู่ไกลไปอีก 4 กม.

คืนนี้เราเลือกกางเต้นท์นอนที่ลานดูดาว เตรียมมาพร้อมค่ะทั้งเต้นท์และถุงนอน พรุ่งนี้เช้าจะต้องตื่นไปดูพระอาทิตย์ขึ้นที่จุดชมวิว ซึ่งไกลออกไปอีก 2 กม. ถ้าเรานอนที่ที่ทำการอุทยาน เราจะต้องใช้เวลาเดินทางในตอนเช้าอีก 6 กม. ค่ะ

ก้อยชื่นชมความงามของทะเลหมอกที่ผาชู้และดอยเสมอดาวมาเต็มอิ่มแล้ว สำหรับที่นี่ไม่มีความคาดหวังมากนัก เพราะทราบว่านางเอกของที่นี่คือต้นชมพูภูคา ซึ่งไม่ออกดอกในช่วงนี้แน่นอน ส่วนต้นไม้อื่น ๆ ก้อยก็ไม่สนใจ เพราะทริปนี้ตั้งใจมาดูทะเลหมอก และเที่ยวเมืองน่านโดยเฉพาะเลยค่ะ

สำหรับอุทยานชมพูภูคา ในตอนแรกก้อยตัดออกจากโปรแกรมแล้วนะ ด้วยเหตุผลที่บอกไปแล้วว่าไม่มีดอกชมพูภูคา แต่…ทราบมาว่าที่นี่ได้รางวัลกินรีปี 2008 ซึ่งสุโขสปาก็ได้รางวัลนี้เช่นกัน ก้อยก็เลยอยากมาดูกับตาตัวเองค่ะ และก็ไม่ผิดหวังจริง ๆ ประทับใจตั้งแต่ด่านแรกเลยค่ะ และตลอดเวลาที่อยู่ในเขตอุทยานรู้สึกได้ถึงความปลอดภัย ความไว้วางใจ คือไม่มีความหวาดกลัวเลยค่ะ เจ้าหน้าที่ทุกคนน่ารักมากๆๆๆๆ

ถ้าใครมาที่อุทยานชมพูภูคา ก้อยแนะนำให้กางเต้นท์นอนที่ลานดูดาวค่ะ

ลานดูดาวสมชื่อจริง ๆ ค่ะ ตอนแรกเราก็มัวสาละวนกับการกางเต้นท์ และอากาศที่หนาวจัด แต่หลังจากที่จัดการกับตัวเองเรียบร้อยแล้ว มีเวลาแหงนหน้าดูท้องฟ้า…ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเลยค่ะ บนท้องฟ้าสว่างไสวด้วยแสงดาวกระพริบวิบวับเป็นล้านดวงมังคะ ก้อยทั้งง่วงและเพลียมาก ๆ อยากพักเต็มที แต่ก็ยังอดใจไม่ไหวต้องไปรื้อเสื่อมาปูนอนหน้าเต้นท์…นอนดูดาวค่ะ มีความสุขมากประมาณ 3 ทุ่ม เจ้าหน้าก็ปิดไฟรอบ ๆ ลาน แต่ไฟบนท้องฟ้ายังวิบวับตลอดเวลา…รู้สึกเหงาและคิดถึง…อยากเปลี่ยนตัวอ้นเป็นใครอีกคนจังเลย อิอิอิ

อากาศที่นี่หนาวกว่าที่ผาชู้มากค่ะ

เราตื่นกันตั้งแต่ตี 5 แต่หนาวมากก็เลยนอนกันอยู่ในเต้นท์ ลืมไปว่าพระอาทิตย์ที่นี่ตื่นเช้าและเราต้องขับรถไปอีก 2 กม.  ดูดิ 6.30 น. แดดก็จ้าซะ แต่ก็ยังโชคดีที่เห็นวิวสวย ๆ ถ้าสายกว่านี้คงอดดูแน่นอนค่ะ

ความรู้สึกที่ผาชู้และดอยเสมอดาวคือ..ว้าววววว สวยจังเลย แต่ที่นี่ ไม่ว้าวววววค่ะ แต่อึ้ง…ก้อยว่าที่นี่ภาพที่เห็นงามมาก ๆๆๆ ขอบคุณธรรมชาติค่ะ

ตะลุยคอกเสือ…เที่ยวเมืองน่าน น้านนานกว่าจะถึง

นี่แหละ..คอกเสือ

ตอนที่ยังมาไม่ถึงก้อยก็มีจินตนาการไปสารพัดนะคะว่าหน้าตาจะเป็นยังไงนะ ทำไมเรียกคอกเสือล่ะ น่ากลัวรึป่าว เรียกว่าสารพัดความคิดอ่ะค่ะ เพราะอ่านจากหนังสือนำเที่ยว จาก ฯลฯ ก็บอกว่าเป็นสถานที่ท่องเที่ยว ที่แนะนำให้แวะ

จากทางเข้าตั้งแต่ต้นมาถึงเสาดินก็เป็นทางผ่านเข้าไปในหมู่บ้าน วกไปวนมาตามทางที่มี จนบางครั้งก็ลังเล..เอ๊ะ เรามาถูกทางรึป่าว แต่พอเห็นจุดหมายปลายทางก็ต้องร้องอ๋อ…เป็นอย่างนี้นี่เอง

คอกเสือในวันนี้ไม่น่ากลัวเหมือนในอดีตค่ะ สาเหตุที่เรียกว่าคอกเสือก็เพราะในอดีตชาวบ้านใช้สถานที่แห่งนี้เป็นที่ล้อมดักฆ่าเสือ ด้วยความเหมาะสมด้านสภาพภูมิประเทศ ซึ่งเมือเสือหลุดเข้าไปแล้วก็ยากที่จะกระโจนออกมาได้ เพราะเป็นเสาดินสูง ๆ เป็นกำแพงหลาย ๆ ชั้น บางช่วงบางตอนก็เป็นซอกหลืบ ให้คนซ่อนตัวรอดักทำร้ายเสือ…โหดร้ายมั้ยคะ

มาถึงวันนี้…เมื่อเสือหมดไปจากเมืองไทย หาดูได้เฉพาะในสวนสัตว์ และคอกเสือแห่งนี้ก็กลายเป็นตำนานเล่าขานกันมา จนปัจจุบันกลายเป็นแหล่งท่องเที่ยว ก็มีการสร้างบันไดทางลงสำหรับนักท่องเที่ยวลงไปสะดวกขึ้นค่ะ ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้ต้องปีนลงไปรึป่าวนะคะ อิอิอิ

อาการก้อยกำเริบเหมือนที่เสาดินอีกแล้วค่ะ…อาการขี้เกียจและเพลียแดด ดูท้องฟ้าสิคะ เป็นสีฟ้าซะ รี ๆ รอ ๆ จด ๆ จ้อง ๆ อยู่ด้านบนนานเหมือนกันค่ะ แต่สุดท้ายก็ทนเสียงเรียกของอ้นไม่ไหวต้องไต่บันไดลงไปจนได้..เฮ้อ

ความรู้สึกที่เดินด้านบนเมื่อตะกี้ กับตอนที่เดินในคอกด้านล่าง ต่างกันมากค่ะ อยู่ข้างบนรู้สึกว่าปลอดภัย โล่ง สบาย แต่เมื่อลงบันไดมาถึงพื้นด้านล่าง รู้สึกอึดอัด เหมือนถูกบีบค่ะ เพราะมีกำแพงดินล้อมรอบ และสูงตระหง่าน รู้สึกเข้าใจและสงสารเสือต่ะ วิ่งไปทางไหนก็ตัน จะกระโจนก็ไม่ไหวเพราะสูงเหลือเกิน แถมข้างบนยังมีมนุษย์คอยใช้ก้อนหินก้อนดินขว้างอีกต่างหาก..เฮ้อ…

ว่าแล้วก็รีบลุยดีกว่าค่ะ…หิวแล้ว