คนบางคนเกิดมาเพื่อที่จะทำอะไรก็ได้อย่างที่ใจอยากจะทำ…แต่บางคนไม่ได้รับสิทธิพิเศษนี้ค่ะ และก้อยก็มองว่าสิทธิพิเศษสำหรับบางคนที่สามารถทำอะไรก็ได้ตามใจตนเองนั้น เป็นอะไรที่วิเศษมาก ๆ … จริง ๆ นะคะ
อย่างวันนี้ก้อยตื่นสายไป 10 นาที ใจก้อยก็เริ่มเอนเอียงไปในทางสบาย คือ งั้นก็นอนต่ออีกนิดก็แล้วกัน ไหน ๆ ก็ตื่นสายไปตั้ง 10 นาทีแล้ว…ใช่มั้ยคะ สายของก้อยคือสายสำหรับการไปเรียนโยคะ แต่ยังไม่สายสำหรับการไปทำงานค่ะ แต่ยังมีเสียงค้านเล็ก ๆ ว่า…สายแค่ 10 นาทีเอง รีบหน่อยก็คงทัน อย่าตามใจตัวเองให้มากนักเลย อาทิตย์นึงเค้าสอนกัน 6 วัน เธอก็ไปเรียนไม่ครบอยู่แล้ว อย่าให้ถึงขนาดว่าขาดเรียนทั้งอาทิตย์เลยนะ….เฮ้อ….ขัดใจชะมัด
นอกจากเรื่องตื่นนอน ช่วงนี้ก็มีเรื่องขนมเค้ก ซึ่งเป็นของโปรดเลยค่ะ แต่ในช่วงที่ทานแมคโครไบโอติกส์ ก้อยต้องบอกเลิกกับขนมเค้กอย่างเด็ดขาด ชนิดตัดญาติขาดมิตรกันเลยทีเดียวเชียว ซึ่งมีบ้างในบางวันที่อยากกินมากกกกกก แต่ก็ต้องขัดใจตัวเองอีกแล้วครับท่าน…แย่จริง ๆ เลย
อิจฉาใครหลาย ๆ คนที่สามารถทำอะไรตามใจตัวเองจังเลยค่ะ
คนเราโดยเฉลี่ยแล้วอยู่บนโลกนี้ไม่เกิน 21,900 วัน แล้วเราอยู่กันมาแล้วเกินกว่าครึ่ง จะไปคิดอะไรมาก ทำในสิ่งที่ตัวเองอยากทำไม่เดือดร้อนคนอื่น และไม่เดือดร้อนตัวเองก็พอ ไม่รู้นะ ผมคิดว่าเป็นอย่างนั้นก็คงพอ เพราะถึงแม้นว่ามันจะผ่านมานาน แต่มีอีกหลายอย่างในโลกที่เรายังไม่รู้..let’s it be…& take it easy นะจ๊ะ
สรุปแล้วได้มาเรียนอ่ะป่าวจ๊ะ อิอิ… ล้อเล่นน่า
ช่างมันเถอะ เพราะพอหนิงได้เข้า class ปราณายามะกับ Ken แล้ว รู้สึกว่าปลงอะไรได้เพิ่มขึ้นแหละ โดยเฉพาะเรื่องการฝึกโยคะ และถ้าเอาสิ่งเหล่านั้นมาคิดกับการดำเนินชีวิตปัจจุบัน ยิ่งทำให้ปลงขึ้นไปอีก ฉงฉัยจะบรรลุแย้ว อิอิ
คุณอ่าง กะ คุณหนิง จะจับมือกันเข้าวัดรึป่าวคะ มาแนวเดียวกันเยย !!!
ก้อยก็บ่นไปเรื่อยเปื่อยตามประสาคนอายุมาก…อ่ะค่ะ ไม่ซีเรียสค่ะ
เห็นด้วยว่าชีวิตนี้มีอะไรดี ๆ อีกมากมาย และทางสายกลาง…ดีที่สุดแล้ว
ขอบคุณนะคะที่แวะมาเยี่ยม … และ เติมเต็มกำลังใจ