ต้นกัลปพฤกษ์…ออกดอกแล้วจ้า

ต้นกัลปพฤกษ์ต้นนี้อยู่คู่กับสุโขสปามานานแล้วค่ะ จะออกดอกให้พวกเราได้ชื่นชมกันปีละครั้งเท่านั้นเอง ช่วงเวลาที่ออกดอกก็ปลายหนาวต้นแล้ง อย่างเดือนนี้นี่แหละค่ะ

ต้นนี้ก็จะมองออกไปจากหน้าต่างออฟฟิศเห็นชัดเจน พวกเราก็พากันชื่นชมกับความงามของดอกที่ออกสะพรั่งเต็มต้นเชียวค่ะ และก้อยก็หมายมั่นปั้นมือว่าวันไหนสักวันจะออกไปถ่ายรูปเก็บไว้ชื่นชมกับความงาม

ที่สุโขสปามีต้นกัลปพฤกษ์ก้อยเห็นอยู่ก็ประมาณ 4 ต้น ค่ะ อีก 3 ต้นที่เหลือกำลังทะยอยกันทิ้งใบเพื่อผลิดอกค่ะ เอาไว้สะพรั่งเต็มต้นเมื่อไหร่จะเก็บภาพมาให้ชมกันนะคะ

สำหรับใคร ๆ ที่ชื่นชอบดอกไม้สวยงาม ก็แวะเวียนเข้ามาได้นะคะที่สุโขสปาค่ะ ยินดีต้อนรับทุกท่านที่มาเยือนค่ะ ถึงจะไม่ได้ทำสปาก็เข้ามาได้ค่ะ เข้ามาคุย มาสอบถามรายละเอียด มาชมสถานที่ ฯลฯ พวกเราทุกคนยินดีต้อนรับค่ะ หรือจะเข้ามาชื่นชมความงามของดอกกัลปพฤกษ์ต้นนี้ก็ยินดีนะเจ้าคะ…สุโขสปา มีดีมากกว่าที่คุณคิด…อิอิอิ

ที่พึ่งทางใจ

ภาพหนึ่งภาพ แทนคำกี่ร้อยกี่พันคำ…ก้อยไม่ทราบ

วันนี้มีมาฝากสามภาพค่ะ…ถ่ายจากที่เดียวกัน

วันและเวลาที่ใกล้เคียงกัน…แต่ต่างมุมมอง

วันนี้…ก้อยปล่อยให้ภาพถ่ายทอดเรื่องราว…นะคะ

ป่าพรุ…รู้จักอ๊ะป่าว

ใกล้เกลือกินด่าง…กิ้งก่าได้ทอง…หัวล้านได้หวี….เกี่ยวกันมั้ยเนี่ย ก้อยนึกหาคำอื่น ๆ ไม่ได้อ่ะ ใครนึกได้ช่วยบอกที….

ก่อนนี้ภูเก็ตอุดมสมบูรณ์ด้วยป่าชายเลน ป่าโกงกาง ป่าพรุ ค่ะ แต่มาถึงวันนี้ป่าต่าง ๆ ที่ก้อยว่ามา ซึ่งเป็นเสมือนโรงเรียนอนุบาลของสัตว์น้ำกำลังจะหายไปค่ะ มันค่อย ๆ หายไป พร้อมกับการเพิ่มขึ้นของชุมชนต่าง ๆ

ป่าพรุเจ๊ะสันอยู่ใกล้กับหาดไม้ขาว สามารถไปถึงกันได้ ก้อยก็เลยถือโอกาสที่มาถึงหาดไม้ขาวแล้ว มาดูความเปลี่ยนแปลงที่พรุเจ๊ะสัน…ซึ่งระยะเวลาที่ก้อยไม่ได้มาเยือนพรุเจ๊ะสันก็ไม่ต่างจากหาดไม้ขาวหรอกค่ะ วันนี้ที่พรุเจ๊ะสันไม่เงียบเหงาเหมือนก่อน มีรถตู้ที่มาจอดรอลูกค้าของโรงแรมฯ มีร้านค้าชั่วคราวตกแต่งน่ารัก ๆ น่านั่งเล่นค่ะ

ใครที่ไม่เคยรู้จักป่าพรุ ป่าโกงกาง ฯลฯ เคยได้ยินแต่ชื่อ ก็ลองแวะเวียนเข้ามาได้ค่ะ ก้อยใช้เวลาที่นี่นานเหมือนกันนะคะ เพราะสายลมที่พัดผ่านสายน้ำเย็นชื่นใจจริง ๆ

หาดไม้ขาววันนี้ไม่มีเต่ามะเฟือง

วันนี้ก้อยไปถึงหาดไม้ขาวตอนบ่าย 2 นิด ๆ อากาศร้อนได้ใจจริง ๆ ค่ะ แดดจ้า จัด จ้าน อิอิอิ แต่ทะเลที่นี่ก็สวยได้ใจจริง ๆ เช่นกัน อากาศร้อนแค่ไหนก้อยก็ไม่หวั่นค่ะ จอดรถได้ก้อยก็ถลาออกไปทันที คนอื่น ๆ กลัวร้อนก็รอที่รถล่ะกัน

หาดไม้ขาวเป็นหาดที่อยู่ใกล้สนามบิน ติดกับหาดในยางไงคะ แต่อยู่ไกลจากบ้านก้อยมากค่ะ นานมากแล้วที่ก้อยไม่ได้มาที่นี่ ครั้งสุดท้ายก็ดูเหมือนว่าสัก 5 – 6 ปีที่แล้ว…แต่ก็ติดตามข่าวของหาดไม้ขาวสม่ำเสมอนะคะ ในฐานะที่หาดไม้ขาวเป็นหาดเดียวที่เหลืออยู่ของภูเก็ตมังคะที่ยังมีคนพบเห็นเต่าขึ้นมาวางไข่…และต่อไปอีกไม่นาน ก็คงจะเป็นแค่ตำนาน

หาดไม้ขาวในวันนี้ไม่มีนักท่องเที่ยว ไม่มีแผงลอย เป็นสิ่งที่ก้อยควรจะดีใจใช่มั้ยคะ … ไม่ใช่เลยค่ะ เพราะโรงแรมขนาดใหญ่ 2 – 3 โรงแรม กำลังอยู่ระหว่างก่อสร้าง  และก็เหมือนหาดอื่น ๆ ในภูเก็ต ที่ไม่มีถนนขวางกั้นระหว่างชายหาดกับโรงแรมฯ ก้อยต้องถามตัวเองอีกหลาย ๆ ครั้ง ว่าก้อยควรจะยินดีรึป่าวกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นในเกาะภูเก็ต

ต่อไปคงจะไม่มีภาพที่ชาวบ้านกำลังเก็บจั้กจั่นทะเล อย่างที่เห็นในภาพ เพราะชายหาดแถวนี้ก็จะมีสภาพเสมือนหาดส่วนตัวของแขกโรงแรม…ใช่มั้ยคะ

วันนี้หาดไม้ขาวยังรอให้คุณมาเยือน มาเติมเต็มพลังจากความงดงามของธรรมชาติค่ะ…รีบมานะคะ

รางวัลของผู้กล้า

กาลครั้งหนึ่งมีเศรษฐีผู้หนึ่งที่ชอบสะสมจระเข้เป็นๆ เขาเลี้ยงมันไว้ในบ่อหลังบ้าน เศรษฐีคนนี้มีลูกสาวอยู่คนหนึ่งที่ทั้งสวยแล้วยังโสดอีกต่างหาก
วันหนึ่งเขาจัดงานเลี้ยงใหญ่ที่บ้าน ระหว่างงานเลี้ยงนั้นเขาก็ได้ประกาศว่า
“ท่านผู้มีเกียรติทั้งหลาย ผมมีข้อเสนอที่จะให้เงินหนึ่งล้านบาท หรือยกลูกสาวของผมให้แต่งงานกับคนที่สามารถว่ายน้ำข้ามบ่อจระเข้ไปได้โดยไม่ได้รับอันตราย”

ทันทีที่เขาพูดจบก็มีเสียงดัง “ตูม” แล้วมีไอ้หนุ่มคนหนึ่งพยายามว่ายน้ำข้ามบ่อจระเข้อย่างสุดชีวิต

ฝูงชนที่อยู่ที่นั่นพยายามเชียร์เขาเต็มที่ …..

ในที่สุดเขาก็ทำสำเร็จ เขาปีนขึ้นไปยังอีกฟากของบ่อได้อย่างปลอดภัย
เศรษฐีรู้สึกประทับใจมาก
“พ่อหนุ่ม คุณนี่ร้ายจริงๆ ผมไม่คิดว่าจะมีใครทำได้นะนี่ แต่เอาเถอะ ในเมื่อคุณทำได้ ผมก็จะรักษาสัญญา คุณต้องการเงินหนึ่งล้าน หรือจะแต่งงานกับลูกสาวผมล่ะ”
ไอ้หนุ่มพยายามข่มจิตใจกัดกรามตอบ

“ฟังนะ ผมไม่ได้ต้องการเงิน และผมก็ไม่ได้พิศมัยลูกสาวคุณด้วย ผมแค่อยากรู้ว่า ไอ้ลูกหมาตัวไหนวะที่ผลักผมลงน้ำ”

ไม่ต้องการความยุติธรรม

ทนายคดีหย่า “ผมตกลงกับสามีคุณเรียบร้อยแล้ว ด้วยเงื่อนไขที่ยุติธรรมกับคุณทั้งสอง”

ลูกความ “ยุติธรรมทั้งสองฝ่ายเหรอ ถ้างั้นฉันจัดการเองก็ได้ คุณคิดว่าฉันจ้างทนายมาทำไม”

เห็นฝีมือรึยัง

ชาวนาคุยกับทนายความก่อนทำคดี ทนายบอกเขาว่าจะชนะคดีแน่นอน

“คุณว่ามันจะช่วยรูปคดีบ้างไหม ถ้าผมส่งเป็ดไปให้ผู้พิพากษาสักสองสามตัว” ชาวนาถาม

“ไม่ช่วยหรอก” ทนายตอบ “แถมจะพังหนักเข้าไปอีก เพราะผู้พิพากษาจะมองว่าคุณให้สินบน”

หลังคดีสิ้นสุด ทนายแสดงความยินดีกับชาวนาที่พ้นข้อหาทั้งหมด

“เห็นไหม” ทนายพูดเสียงเริงร่า “ผมว่าความให้คุณพ้นผิดตามที่สัญญาไว้”

“ขอบคุณครับ” ชาวนาตอบ “แต่ผมส่งเป็ดสองตัวไปให้ผู้พิพากษาในนามของโจทย์”

แบบนี้ไม่ยุติธรรม

ผู้พิพากษาศาลจราจรสองคนถูกตำรวจสายตรวจคนเดียวกันจับระหว่างเดินทางไปทำงาน จึงตกลงจะผลัดกันไต่สวนซึ่งกันและกัน

ผู้พิพากษาคนแรกรับสารภาพ คนที่สองจึงสั่งปรับเขาหนึ่งเหรียญบวกค่าใช้จ่าย แต่เมื่อผู้พิพากษาคนที่สองรับสารภาพเช่นเดียวกัน ผู้พิพากษาคนแรกกลับสั่งปรับเขา 50 เหรียญบวกค่าใช้จ่าย ผู้พิพากษาคนที่สองร้องคัดค้านว่า

“ผมสั่งปรับคุณแค่เหรียญเดียวเท่านั้นนะ”

“ผมทราบ ผมทราบ” ผู้พิพากษาคนแรกตอบ “แต่คดีแบบนี้ชักจะมีมากขึ้นทุกวัน อย่างวันนี้เป็นรายที่สองแล้ว”

แหลมพรหมเทพ…อีกครั้งนะ

อย่าเพิ่งเบื่อกันเลยนะคะ

ก้อยเองก็ไม่ได้ไปที่แหลมพรหมเทพบ่อยนักหรอกค่ะ แต่เห็นว่าช่วงนี้อากาศดี ท้องฟ้าสดใส ก็อยากชวนทุกคนไปเที่ยว ไปกันหลาย ๆ คน สนุกดีค่ะ เดินลงไปที่ปลายแหลมก็สนุกดีนะคะ ได้เหงื่อด้วย

เวลาที่เหมาะสำหรับการเดินเล่นกินลมชมวิวที่แหลมพรหมเทพ คือ ช่วงเย็น ๆ ค่ะ เค้าว่ากันว่า พระอาทิตย์ตกน้ำที่นี่สวยที่สุด โรแมนติคที่สุดค่ะ ใครไม่เชื่อต้องมาพิสูจน์ด้วยตาตัวเองค่ะ

และที่อยากแนะนำก็คือว่า การท่องเที่ยวช่วงเทศกาลวันหยุด ต้องทำใจกับสภาพรถติดกันนิดนึงนะคะ ถ้าจะเที่ยวอย่างสบาย ๆ ก็ต้องมาช่วงนี้เลยค่ะ และถ้ากำลังมองหาที่พักที่ใกล้ชิดธรรมชาติ และมีกิจกรรมต่าง ๆ ให้เลือกทำมากมาย ไม่ว่าจะเป็นโยคะ , ฤษีดัดตน , ช้อปปิ้ง หรือ เล่นน้ำทะเล ฯลฯ ขอแนะนำที่นี่เลยค่ะ…สุโขสปารีสอร์ท…ที่ทำงานและบ้านหลังที่สองของก้อยเองแหละ…ก็ก้อยใช้เวลาที่สุโขสปามากกว่าที่บ้านซะอีก ถ้าวันไหนโชคดีก็จะได้นอนพักในห้องพักแสนสบายเป็นรางวัลด้วยค่ะ…อิอิอิ

จากแหลมพรหมเทพ มาโผล่ที่สุโขสปาได้ไงเนี่ย…ไม่เป็นไรค่ะ ยังไงก็ขอให้เที่ยวเมืองไทยกันเยอะ ๆ นะคะ

 

เจ้านายนะไม่ใช่เจ้าชีวิต

ตอนนี้มองไปทางไหนก็เห็นแต่คนหน้าเครียด ๆ ทั้งนั้นเลย เฮ้อ… ส่องกระจกก็เจอคนหน้าเครียดเหมือนกัน…มาจากไหนเนี่ย !!!

ภาวะอย่างนี้ถ้าปล่อยไว้เนิ่นนานต้องแย่แน่ ๆ ค่ะ

อันดับแรกสุดเลยคือสุขภาพจิตของตัวเอง อันนี้ต้องดูแลด้วยตัวเองค่ะ ใครก็เข้ามาปัดกวาดจิตใจของเราไม่ได้ นอกจากตัวเราเองเท่านั้น แต่บางครั้งเส้นผมก็บังภูเขา ใช่มั้ยคะ ไม่ได้การแล้วค่ะ ต้องหาตัวช่วย ไม่งั้นป้าก้อยแย่แน่ ยิ้มก็ไม่ค่อยจะเต็มหน้าสักเท่าไหร่

ก่อนอื่นต้องบอกก่อนว่าแต่ละคนก็มีวิธีจัดการกับความเครียด หรือจัดการกับปัญหาไม่เหมือนกัน หรือจะพูดอีกอย่างก็ต้องบอกว่า..แตกต่าง…ใช่แล้วค่ะ อิอิอิ อย่าเครียดซีคะ สำหรับตัวก้อยเองก้อยใช้วิธีการระบายด้วยการพูดกับใครสักคนที่เราไว้ใจ หรือการเขียนทุกสิ่งทุกอย่างที่อัดอั้นตันใจ เขียนไปมาก ๆ เข้ามันก็จะรู้สึกเบาไปเองค่ะ ไม่สงวนลิขสิทธิ์นะคะ

สำหรับวันนี้ก้อยเลือกที่จะระบายโดยการพูด พูด พูด … พูดไปไม่ทันจบก็ถูกขัดด้วยประโยคเด็ดว่า “คุณเป็นเจ้าชีวิตเค้าเหรอ” นั่นดิ อึ้งไปเลยค่ะ

บรรลุมั้ย…บรรลุเลยค่ะ ไม่ต้องสาธยายอะไรต่อไปอีกแล้วสำหรับมุมนี้ ในฐานะลูกน้อง ถ้าก้อยมั่นใจว่าก้อยทำงานในหน้าที่ได้ไม่ขาดตกบกพร่อง ก้อยจะหน้าบึ้งไปนิด หยิ่งไปสักหน่อย แต่ถ้าเจ้านายสั่งงานมาก้อยก็ทำให้เรียบร้อย แล้วเจ้านายจะเอาอะไรอีก… แล้วถ้าลูกน้องคุณไม่พูดไม่จา ทำหน้าบึ้ง มันทำให้คุณเดือดร้อนมากแค่ไหนเหรอ…จ๊ะ เจ้านายนะ ไม่ใช่เจ้าชีวิต

ก้อยก็แค่สะท้อนอีกมุมมองเท่านั้นค่ะ แต่เป็นมุมที่มองจากมุมที่ก้อยกำลังยืนอยู่ ณ ปัจจุบัน ซึ่งมันก็มีหลาย ๆ ปัจจัยมาประกอบเข้าด้วยกัน แต่รวม ๆ แล้ว ก็คือ การปล่อยวางค่ะ เพราะบางเรื่องเราไม่สามารถทำอะไรได้มากกว่านี้จริง ๆ ถ้าก้อยแบกมันไปด้วยทุกที่ต้องแย่แน่นอนค่ะ เข้าทำนองที่ว่าสอนคนอื่นสอนได้ แต่ตัวเองทำไม่ได้ไงคะ…สังคมและคนรอบข้างทำร้ายคุณมากพอแล้ว คุณก็อย่าช่วยซ้ำเติมโดยการทำร้ายตัวเองเลยค่ะ…