ใกล้เกลือกินด่าง…กิ้งก่าได้ทอง…หัวล้านได้หวี….เกี่ยวกันมั้ยเนี่ย ก้อยนึกหาคำอื่น ๆ ไม่ได้อ่ะ ใครนึกได้ช่วยบอกที….
ก่อนนี้ภูเก็ตอุดมสมบูรณ์ด้วยป่าชายเลน ป่าโกงกาง ป่าพรุ ค่ะ แต่มาถึงวันนี้ป่าต่าง ๆ ที่ก้อยว่ามา ซึ่งเป็นเสมือนโรงเรียนอนุบาลของสัตว์น้ำกำลังจะหายไปค่ะ มันค่อย ๆ หายไป พร้อมกับการเพิ่มขึ้นของชุมชนต่าง ๆ
ป่าพรุเจ๊ะสันอยู่ใกล้กับหาดไม้ขาว สามารถไปถึงกันได้ ก้อยก็เลยถือโอกาสที่มาถึงหาดไม้ขาวแล้ว มาดูความเปลี่ยนแปลงที่พรุเจ๊ะสัน…ซึ่งระยะเวลาที่ก้อยไม่ได้มาเยือนพรุเจ๊ะสันก็ไม่ต่างจากหาดไม้ขาวหรอกค่ะ วันนี้ที่พรุเจ๊ะสันไม่เงียบเหงาเหมือนก่อน มีรถตู้ที่มาจอดรอลูกค้าของโรงแรมฯ มีร้านค้าชั่ว
คราวตกแต่งน่ารัก ๆ น่านั่งเล่นค่ะ
ใครที่ไม่เคยรู้จักป่าพรุ ป่าโกงกาง ฯลฯ เคยได้ยินแต่ชื่อ ก็ลองแวะเวียนเข้ามาได้ค่ะ ก้อยใช้เวลาที่นี่นานเหมือนกันนะคะ เพราะสายลมที่พัดผ่านสายน้ำเย็นชื่นใจจริง ๆ
ป้ายกำกับ: ทะเลภูเก็ต, ป่าชายเลน, ป่าพรุ, ป่าโกงกาง, พรุเจ๊ะสัน, ภูเก็ต, หาดไม้ขาว, อนุบาลสัตว์น้ำ, เที่ยวภูเก็ต
