การไปแอ่วลำปางในครั้งนี้เป็นการทำภารกิจสำคัญเพื่อคนสำคัญของครอบครัวค่ะ คนในครอบครัวของเราทุกคนเป็นคนสำคัญเสมอ…จริงมั้ยคะ
ครั้งนี้คนสำคัญต้องเดินทางไกลค่ะ ไกลแสนไกล ไกลมากแค่ไหนก้อยก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ แต่ก้อยรู้ว่าก้อยจะต้องไปส่งด้วยตัวเอง เป็นอะไรที่ก้อยสามารถทำได้และไม่อยากละเลย ก้อยไม่อยากเสียใจเมื่อนึกถึง ว่าทำไมเราไม่ไปส่งคนที่เรารัก…และเคารพ
จากภูเก็ตพวกเราเดินทางกับการบินไทยไปลงที่ดอนเมือง และก็นั่งเครื่องการบินไทยต่อไปที่เชียงใหม่ค่ะ หลังจากนั้นก็นั่งรถตู้ไปที่บ้านในเมืองลำปาง และก็ไปกล่าวสวัสดีกับญาติที่วัดค่ะ เป็นการเดินทางที่ยาวนานพอสมควรค่ะ บรรดา สว. บ่นกันระนาว อิอิอิ
กว่าจะถึงวัดก็มืดค่ำแล้ว นอกจากคนที่มาร่วมงานศพก้อยก็ไม่เห็นอะไรเลยค่ะ แต่ระหว่างทางที่นั่งรถจากเชียงใหม่มาลำปาง ก้อยนั่งมองข้างทางที่แห้งแล้ง บางแห่งก็มีไฟกำลังลุกไหม้ และชาวบ้านช่วยกันดับไฟ และบางช่วงบางตอนก็ต้องอึ้งกับความงามของดอกกัลปพฤกษ์ ดอกตะแบก และอื่น ๆ ที่แต่งแต้มสีสันให้การเดินทางไม่น่าเบื่อเกินไป
คืนนี้หน้าที่หลักของก้อยและญาติ ๆ คือ การฟังพระธรรมเทศนา และบทสวดต่าง ๆ พร้อมทั้งอุทิศส่วนกุศลให้กับผู้ที่ล่วงลับ ซึ่งก้อยประทับใจกับบรรยากาศของงานศพที่ลำปางมากค่ะ
ใครที่สัมผัสกับบรรยากาศแบบนี้เป็นประจำอย่ามองว่าก้อยพูดเกินเหตุนะคะ เพราะที่ภูเก็ตไม่เหมือนที่ลำปางค่ะ ที่ภูเก็ตบรรยากาศไม่สงบ และสำรวมเหมือนที่ลำปาง ก้อยชอบความเรียบง่าย และความงดงามของความสำรวมมากค่ะ มันอธิบายไม่ถูก แต่รู้สึกได้ว่าคนที่มาทุกคนตั้งใจมาฟังธรรมและอุทิศส่วนกุศลให้กับผู้ล่วงลับ
คืนนี้ดึกมากแล้ว ก้อยก็ต้องอาบน้ำนอนพักผ่อน พรุ่งนี้ยังมีภารกิจที่ต้องทำอีกมากค่ะ….
ความเห็นล่าสุด