เพลง…เราอาสา

เราอาสาพัฒนา                    ใจเริงร่าและสามัคคี

เราร่วมจิตอุทิศชีวิตพลี                        รวมไมตรีเพื่อพี่น้องผองไทย

แม้ห่างไกลไม่ท้อถอย                         ถึงยอดดอยสูงเสียดเหยียดฟ้า

เราบากบั่นฝ่าฟันเข้าไปหา                ร่วมพัฒนาด้วยเมตตาอารี  

สายลมหนาวเคล้าลมฝน                    ในกมลเราแสนเยือกเย็น

เราอบอุ่นในคุณที่บำเพ็ญ                  ความลำเค็ญก็มลายหายไป

เพลง…เราอาสา…ประพันธ์โดย ศาสตราจารย์ ดร.วิจิตร  ศรีสอ้าน ค่ะ ใช้ร้องเวลาออกค่ายอาสาพัฒนาของนิสิตนักศึกษาสถาบันต่าง ๆ ค่ะ ซึ่งเนื้อร้องบางวรรคบางตอนที่นำไปร้องกันอาจจะมีแตกต่างไปบ้าง แต่ก็ไม่มากนัก และไม่เสียความหมาย

ก้อยก็เป็นอีกหนึ่งคนที่ชอบกิจกรรมนี้มาก จำไม่ได้แล้วว่าตลอดเวลาที่ใช้ชีวิตนักศึกษาที่ มอ.ปัตตานี ก้อยออกค่ายรวมทั้งหมดกี่ค่าย เพราะมีทั้งค่ายรับน้อง ค่ายวันเด็ก ค่ายซัมเมอร์ ค่ายพิเศษ และค่ายต่างสถาบันอีกล่ะ…นอกจากเพลง เราอาสา ยังมีเพลงประจำค่ายอีกหลายเพลงค่ะ เช่น เพลงเปิปข้าว เพลงคนกับควาย ฯลฯ ถ้าก้อยมีเนื้อร้องจากต้นฉบับจะนำมาบอกต่อนะคะ เพราะถ้าจะอาศัยจากความจำของก้อยเองก้อยไม่มั่นใจค่ะ…อิอิอิ

ผ่านมาก็นานแล้วนะคะ แต่กลุ่มคนเล็ก ๆ ที่ทำกิจกรรมร่วมกันมายังคงมีสายใยบาง ๆ เชื่อมโยงพวกเราไว้ และส่งผ่านความรัก ความสามัคคี จากรุ่นสู่รุ่น สมกับสโลแกนเลยค่ะ…เชื่อมั่น-ศรัทธา…

Ashtanga Yoga @ Sukko Spa

กลับมาอีกครั้ง…เหมือนการฟื้นคืนชีพใหม่ค่ะ อิอิอิ ไม่รู้ว่าจะหาข้อแก้ตัวอะไรมาอ้าง เพราะช่วงหลาย ๆ เดือนที่ผ่านมาก้อยห่างหายจากคลาสโยคะ เรียกได้ว่า..ห่างไกล..แสนไกล..เข้าคลาสเดือนละ 2 ครั้ง แล้วก็หายไป 2 เดือน เข้าคลาสอีก 3 ครั้ง เหมือนคนไม่รักตัวเองเลยค่ะ ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าโยคะดีต่อสุขภาพมากๆๆๆๆๆ แต่ก้อยก็ยังละเลย เพราะสนุกกับการไปโน่นมานี่ช่วงวันหยุดยาว ถ้าก้อยไม่ออกไป ก็มีเพื่อนมาหา เรียกได้ว่ามีกิจกรรมตลอด บางช่วงก็ไม่สบาย ฯลฯ ก็เลยมีข้ออ้างว่าไม่สามารถเข้าคลาสได้อย่างต่อเนื่อง ก็เลยหยุดไปก่อน…หยุดซะยาวเชียว

ช่วงที่ครูวิลเลี่ยมมาสอนก้อยก็มีเวลาเข้าคลาสแค่ 2 วันเองค่ะ ตอนนี้ต้องมาเริ่มต้นใหม่กับครูทิพย์ ทรมานสุด ๆ ค่ะ เพราะกล้ามเนื้อต่าง ๆ ยังไม่คุ้นเคยกับการถูกยืด ถูกดัด ใช้เวลาปรับตัวประมาณ 1 อาทิตย์ค่ะ กว่าก้อยจะทำท่าต่าง ๆ ได้โดยไม่เจ็บ ไม่ปวด 

ไม่รู้ว่าคนอื่น ๆ ที่ฝึกโยคะจะขี้เกียจและมีข้ออ้างมากมายเหมือนก้อยรึป่าวนะคะ ตอนนี้ก้อยเลยต้องมาฝึก Back Bend ใหม่ค่ะ ไอ้ที่ทำท่าว่าจะดีในอดีต ตอนนี้เหมือนเด็กอนุบาลเลยค่ะ ต้องเริ่มใหม่ ก้อยมีปัญหาช่วงหน้าอก และการหายใจค่ะ คงอีกนานกว่าจะสามารถทำได้เหมือนคนอื่น ๆ แต่ก็ไม่ซีเรียสค่ะสำหรับการฝึก เพราะก้อยไม่ได้ตั้งเป้าอะไร ทำเท่าที่ทำได้

ความเปลี่ยนแปลง

อะไร ๆ ก็เกิดขึ้นได้ในโลกเล็ก ๆ ใบนี้

ความแน่นอนคือความไม่แน่นอน…ใช่มั้ยคะ ใครจะคิดว่าในช่วงเวลาที่ก้อยกำลังอินสุด ๆ กับความผิดหวังในอดีต ชีวิตการทำงานก็มาถึงจุดเปลี่ยนอีกครั้ง…

ก้อยไม่มีเวลา ไม่มีโอกาสสำหรับการตัดสินใจ เพราะไม่มีใครถามความสมัครใจจากก้อยเลย เป็นคำสั่งลงมาโดยตรง และก้อยก็เป็นผู้รับคำสั่ง…ก็…นะ…ทำวันนี้ให้ดีที่สุด ถ้าท้อก็เป็นเพียงถ่าน แต่ถ้าผ่านก็เป็นเพชร…จริง ๆ แล้วก้อยว่าถ่านหรือเพชร ต่างก็มีคุณค่าของตัวเอง เพราะฉะนั้น ก้อยต้องให้กำลังใจตัวเองสุด ๆ ไปเลยค่ะ จะออกหัวหรือก้อยก็ช่างมันเถอะ ถ้าเราทำดีที่สุดแล้วเราก็ไม่ต้องมานั่งเสียใจ ใช่มั้ยคะ

เฮ้อ…เสียดายก็แต่อารมณ์เหงา ๆ อุตส่าห์บิ้วท์สุด ๆ แล้วนะ ยังมีความเครียดมาเป็นอุปสรรค..แย่จังเลยเนอะ พลอยทำให้ก้อยต้องห่างจากบล็อกไปตั้งหลายวัน…ไม่มีโอกาสได้เข้ามาระบายความในใจเลย…คิดถึงนะคะ