ในตอนที่ 1 นำความรู้เรื่องโรคเริมมาเป็นข้อมูลค่ะ
สาเหตุที่สนใจเรื่องโรคเริมก็เพราะว่าก้อยเพิ่งเป็นโรคนี้ค่ะ…อายจังเลย
จริง ๆ แล้วก็ได้ยินชื่อมานานแล้วนะคะ แต่ไม่คิดว่าจะมารู้จักสนิทสนม และใกล้ชิดขนาดนี้ เฮ้อ… อ่านจนจบ 2 รอบ ก้อยก็ยังไม่อยากจะเชื่อว่าก้อยเป็นโรคเริม
เพื่อน ๆ บางคนบอกว่าโรคเริม กับ งูสวัสดิ์ เป็นญาติสนิท มาจากเชื้อเดียวกัน ก้อยก็ได้ยินได้ฟังเรื่องงูสวัสดิ์มานานและก็กลัวมาก แต่พอมาเป็นกับตัวเองมันไม่ใช่แค่กลัวนะคะ แต่มันทำให้ก้อยหวาดระแวง เป็นตุ่มนิดหน่อยก็เครียดแล้ว คันก็ไม่กล้าเกาแรง ๆ ให้หายคัน ทรมานจิตใจมาก ๆ ๆ ๆ
ที่มาที่ไปของก้อยที่มารู้จักกับโรคเริมก็เพราะว่าคนรู้จักให้ช่วยดูแผลที่หลังว่าเป็นอะไร เค้าบอกว่าแสบ ๆ คัน ๆ เหมือนจะเป็นตุ่ม ๆ เพื่อความชัวร์ก้อยไม่ดูเฉย ๆ ค่ะ เอามือจับให้แน่ใจว่าเป็นตุ่มหรือเป็นผื่น … และก้อยก็ไม่ได้ล้างมือทันทีหลังจากสัมผัสแผล ตรงนี้เองคือความผิดพลาด เพื่อนบอกว่าคนที่เป็นหมอยังใส่ถุงมือเลย แล้วเธอเป็นใคร…
วันรุ่งขึ้นเค้าก็บอกก้อยว่าไปหาหมอมาแล้ว หมอบอกว่าเป็นงูสวัสดิ์ ได้มาทั้งยาทาและยากิน ก้อยก็รับฟังเฉย ๆ ไม่ได้ติดใจอะไร แต่พอตอนเย็นวันที่ 12 ส.ค. วันแม่ซะด้วย หลังจากกลับจากกินข้าวกับป๋าและแม่แล้ว ก้อยก็เริ่มรู้สึกผิดปกติ รู้สึกว่าบริเวณซอกคอ และเนินอกมีตุ่มและคันยิบ ๆ แสบ ๆ ก็เลยแวะซื้อคาลาไมด์มาทาที่บ้าน แต่พอก้อยดูในกระจกก็ต้องตกใจมาก เพราะปรากฏสิ่งแปลกปลอมเป็นผื่น ปื้นใหญ่ที่ซอกคอ และก็คันมาก ที่เนินอกก็เป็นตุ่มและเริ่มจะเป็นแผล 2 แผลแล้ว เพราะก้อยเผลอไปเกา ก็เลยรีบอาบน้ำทายา…และเริ่มวิตกนิด ๆ ว่าตูข้าเป็นอะไรอีกล่ะเนี่ย…
ตอนเช้าไปถึงที่ทำงานก้อยให้เพื่อนช่วยดูแผล ทุกคนพูดเหมือนกันว่าสงสัยเป็นงูสวัสดิ์ ก้อยก็โทรฯหาหมออ้นทันที จากอาการที่เล่าให้ฟังหมออ้นฟันธงว่าไม่ใช่งูสวัสดิ์ แต่น่าจะเป็นเริมมากกว่า เป็นน้อง ๆของงูสวัสดิ์ และไม่ต้องสงสัยว่าติดมาจากไหน … เพื่อน ๆ อย่าลืมล้างมือบ่อย ๆ นะคะ
ตอนนี้แผลแห้งสนิทแล้วค่ะ เหลือร่องรอยไม่มาก แต่ก็ทำให้หมดสวยไปเหมือนกันนะ ก้อยใช้เวลารักษาโดยการทานยาและทายา 5 วันเต็ม ๆ ค่ะ ไม่อยากบอกเลยว่ายาแพงมาก ๆ
นอกจากทานยา – ทายาแล้ว ก้อยยังเชื่อตามที่น้องสาบอกว่า “ช่วงนี้พี่ก้อยห้ามกินไก่นะ” แต่ที่ไม่ได้ลองคือการอาบน้ำสมุนไพรไทย ยาไทยก็ทานไม่ครบชุด กำลังลังเลอยู่ว่าจะหาซื้อมาทานให้ครบชุดดีมั้ย เพื่อเป็นการถอนรากถอนโคน ไม่อยากเป็นอีกแล้วค่ะ
ความไม่มีโรค เป็นลาภอันประเสริฐ ค่ะ
