วันนี้คุณหมอเข้ามาแจ้งข่าวดีตั้งแต่เช้า…ก้อยกลับบ้านได้แล้วค่ะ ดีใจจังเลย
ก้อยโทรฯบอกขาประจำทุกคนว่าวันนี้ก้อยกลับบ้านได้แล้ว จะได้ไม่เข้ามาเก้อ ช่วงที่รอทางโรงพยาบาลเคลียร์ค่าใช้จ่ายกับบริษัทประกันฯ ก้อยก็อาบน้ำ – จริง ๆ แล้วเรียกว่าค่อย ๆ เช็ดตัวมากกว่า เพราะต้องระวังไม่ให้แผลโดนน้ำ เสร็จจากธุระในห้องน้ำก้อยก็ต้องค่อย ๆ ขึ้นเตียง ขอนอนพักสักนิดนึงเพราะรู้สึกเหนื่อยมาก ๆ กับการออกแรงบิดผ้าเช็ดตัว และเอี้ยวตัวไปมาเพื่อเช็ดตัวให้สะอาดสดชื่น
พอมีแรงหน่อยก้อยก็ออกไปจัดการเรื่องยา และก็กลับมาเก็บของให้เรียบร้อย รอคนมารับกลับบ้าน ไม่อยากเชื่อเลยว่าการเดินออกจากห้องครั้งแรกไป-กลับเพียง 100 เมตร จะทำให้ก้อยเหนื่อยได้มากขนาดนี้ เมื่อคุณพยาบาลบอกว่าตอนกลับบ้านจะให้บุรุษพยาบาลมารับ ก้อยจึงไม่ปฎิเสธ….
ตอนนี้ก้อยต้องระวังเรื่องการไอ – การจาม ไม่ให้กระทบกระเทือนกับแผลในท้อง เพราะก้อยไม่เจ็บแผลข้างนอกสักเท่าไหร่ เจ็บแผลข้างในมากกว่า ตอนนี้ก้อยจึงเดินในท่าอุ้มแตงตลอดเวลา เพราะกลัวใครจะมาชน กลัวแผลกระเทือน กลัวไปหมดทุกอย่าง อิอิอิ
วันนี้ก้อยฝืนสังขารเดินซื้อของที่บิ๊กซีด้วยล่ะ เก่งมั้ยคะ… หมออ้นแนะนำให้ก้อยกินไข่ขาวทุกวัน อย่างน้อยวันละ 2 ฟอง โดยการต้มไข่ให้สุก และกินเฉพาะไข่ขาว เพื่อให้ร่างกายนำไปใช้ในการรักษาแผลข้างใน ก้อยก็เลยต้องแวะซื้อไข่ไก่ และพ่วงมาด้วยมะม่วงสุก ที่เห็นแล้วอยากกินเลยต้องรีบซื้อก่อนที่ความรู้สึกอยากกินจะหมดไป ตอนนี้ถ้าเห็นอะไรแล้วอยากกินก้อยต้องรีบกิน เพราะกินได้ไม่มาก มันเหม็นเบื่อไปหมด
กลับถึงบ้านก้อยก็หมดแรงค่ะ…ไม่สนใจอะไรแล้วนอกจากการได้นอนนิ่ง ๆ เงียบ ๆ
ป้ายกำกับ: ผ่าตัด, ผ่าตัดมดลูก, พักฟื้น, ไข่ขาว, ไข่ต้มสุก, ไข่ไก่
