ใคร ๆ ก็อยากได้เซอร์วิสชาร์จ

คุณ ๆ ทราบมั้ยคะว่าลมหายใจเข้า-ออก ของพนักงานโรงแรมในภูเก็ตคืออะไร…ใช่แล้วค่ะ “เซอร์วิสชาร์จ” คือคำตอบที่ถูกต้อง

ไม่มีใครไม่รู้จักเจ้าเซอร์วิสชาร์จ นอกจากรู้จักแล้วทุกคนต่างก็อยากเป็นเจ้าของเซอร์วิสชาร์จงาม ๆ และไอ้เจ้าเซอร์วิสชาร์จงาม ๆ นี่แหละค่ะ ที่ทำให้พนักงานโรงแรมต่างหาโอกาสและจังหวะเพื่อเข้าไปทำงานในโรงแรมที่มีการจ่ายเซอร์วิสชาร์จงาม ๆ พอจะมองภาพออกมั้ยคะ

ตอนนี้กำลังเริ่มเข้าสู่ฤดูการท่องเที่ยวของจังหวัดภูเก็ตและใกล้เคียงในฝั่งอันดามันค่ะ มีทั้งโรงแรมเปิดใหม่ และโรงแรมเก่าที่ต้องการพนักงานมารองรับงานบริการลูกค้าในช่วง High Season พนักงานไม่มีอันทำงานสงบสุขค่ะ เรียกได้ว่าไม่มีสมาธิในการทำงานก็ว่าได้ ทุกคนต่างวุ่นกับการมองหางานใหม่ ซึ่งแน่นอนว่าต้องเป็นงานที่มีรายได้ดีกว่าปัจจุบัน องค์กรหรือที่ทำงานที่ไม่มีเซอร์วิสชาร์จ ก็ต้องทำใจกับการโยกย้ายงานของพนักงาน

ขอโทษนะคะ…ก้อยก็แค่อยากจะระบายความอัดอั้นตันใจ ในฐานะหัวหน้างานที่ลูกน้องต่างก็ทยอยกันลาออก เพราะได้งานที่เงินเดือนดีกว่า จะโทษใครได้ล่ะคะ นอกจากต้องทำใจ เพราะเราไม่สามารถจ่ายได้มากกว่านี้แล้ว ก้อยสงสารฝ่ายบุคคลที่ต้องวิ่งหาคน และก็สงสารตัวเองด้วยที่ต้องสอนงานใหม่ เฮ้อ…ก็ได้แต่บ่นแหละค่ะ แต่ก้อยก็ไม่ได้โกรธน้อง ๆ ที่ลาออกนะคะ ก้อยเข้าใจในความจำเป็นของทุกคนค่ะ ถ้ามีโอกาสที่ดีกว่าทุกคนก็ต้องไขว่คว้า ก้อยทำได้ดีที่สุดแค่บอกว่า “ขอให้โชคดี”

วิวาห์บ้าบ๋า…หวานฉ่ำอันดามัน

เป็นความร่วมมือระหว่างภาครัฐและเอกชนค่ะ สำหรับการจัดงานวิวาห์หวานครั้งนี้ ซึ่งแม่งานก็คงไม่พ้นไปจากสมาคมสตรีเพอรานากัน ซึ่งก้อยก็ไม่ได้รู้จักมักจี่อะไรกะเค้าหรอกค่ะ เรามันคนละเวอร์ชั่น อิอิ

ก้อยมาร่วมงานในฐานะคนทำงานค่ะ ก็เจ้านายก้อยท่านมีความต้องการให้นำรถม้ามาโชว์ในงานนี้ และให้ทุกคนได้ถ่ายรูปกับรถม้า เพื่อเป็นที่ระทึก…เอ้ย ! ที่ระลึก…ค่ะ พวกเราก็เลยวุ่นวายกันพอสมควร ไหนจะต้องเตรียมการเรื่องการพาม้าเดินทางมาที่งาน และเตรียมรถสำหรับบรรทุกทั้งม้าและรถม้า พอรถพร้อมแล้วก็ต้องหาพลขับที่ไว้ใจได้อีก นอกจากนี้ก็ยังต้องเกณฑ์หนุ่ม ๆ มาช่วยอีกหลายคนค่ะ ทุลักทุเลพอสมควร

แต่พอเห็นภาพที่หลายคนให้ความสนใจ และมาถ่ายภาพกับรถม้าเป็นที่ระลึก ก็หายเหนื่อยค่ะ แต่ลึก ๆ แล้วก็อดที่จะสงสารเจ้าม้าน้อยไม่ได้ มันคงจะตื่นคนพอสมควร แต่โชคดีที่คนเลี้ยงมาด้วย ช่วยให้น้องม้าคลายความกังวลไปได้นิดหน่อย เฮ้อ…เสร็จจากงานนี้คงต้องถอนหายใจกันยาว ๆ ทั้งคนทั้งม้า อิอิอิ เพราะเราทุกคนก็ลุ้นกันตลอดเวลา กลัวว่าน้องม้าจะตื่นคน เกิดยกขาเตะใครสักคน งานคงกร่อยพิลึก..เนอะ

แต่จะว่าไปก็มีบ้างบางลมหายใจ ที่ก้อยก็อยากให้น้องม้าบรรจงยกขาเตะใครสักคนเหมือนกัน เอาพอหอมปากหอมคอนะคะ ไม่ต้องถึงกับเลือดตกยางออกหรอกค่ะ เอาแค่ขวัญหนีสัก 2 นาทีก็พอ 5555

จะดูโลกแง่ไหนดี

จงดูเถิด โลกนี้ มีหลายแง่

ดูให้แน่ น่าสรวล เป็นชวนหัว

หรือชวนเศร้า โศกสรด ถึงหดตัว

ดูให้ทั่ว ถ้วนความ ตามแสดง.

จะดูมัน แง่ไหน ตามใจเถิด

แต่ให้เกิด ปัญญา มาเป็นแสง

ส่องทางเดิน ชีวา ราคาแพง

อย่าให้แพลง พลาดพลั้ง ระวังเอย ฯ

เป็นคำสอนของท่าน พุทธทาส ค่ะ

ฝากไว้เป็นข้อคิดสำหรับหลาย ๆ คน ที่บางครั้งอาจจะหลงลืมไปบ้างว่าพระพุทธองค์ท่านสั่งสอนอะไรไว้บ้าง

ศาสนาพุทธ เรามีพระพุทธเจ้าซึ่งตรัสรู้ และประกาศเผยแผ่ให้ทุกคนได้ทราบ การปฏิบัติตามคำสอน ทำให้ชีวิตประสบความสำเร็จ ไม่ใช่การกราบไหว้บูชาพระพุทธรูป ทำให้คนเราประสบความสำเร็จในชีวิต … ก้อยไม่ได้กบฏนะคะ เพียงแต่บางครั้งก็อดรู้สึกไม่ได้ว่า เราเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า

คำสอนของพระพุทธเจ้า คือการชี้แนะแนวทางที่ถูกต้อง เหมือนพระพุทธองค์ชี้นำว่าเดินตามทางนี้ไป สุดปลายนิ้วชี้ไปที่ดวงจันทร์ คนที่ปฏิบัติตามก็จะไปถึงดวงจันทร์ แต่คนที่มัวแต่ดูที่นิ้วมือของพระพุทธองค์ ก็จะไม่เห็นอะไร และไปไม่ถึงไหน … ก็เหมือนกับที่คนเราหลงกับวัตถุ ติดกับลาภ ยศ สรรเสริญ ชวนกันกราบไหว้บูชาพระองค์ไหนใบ้หวยแม่น … กราบไหว้วัตถุมงคล ในขณะที่มือถือปืน หรือเลี่ยงการจ่ายภาษี กดขี่แรงงาน ขายยาบ้า ค้าประเวณี ทำธุรกิจหลอกลวง ฉ้อราษฏร์บังหลวง ฯลฯ อย่างนี้แล้วจุดหมายปลายทางของชีวิตคงไม่ใช่ความสุขอย่างแท้จริง

คำว่า “ความเชื่อส่วนบุคคล” อาจจะฟังดูดี สำหรับก้อยมันคือความงมงาย และคงต้องบอกว่า “ความโง่ส่วนบุคคล” มากกว่าค่ะ

ปลายทางที่ตะกั่วป่า

วันเสาร์ที่ผ่านมา ทำตัวเป็นลูกที่ดีพาป๋ากับแม่ไปเยี่ยมญาติที่ท้ายเหมือง แต่ก่อนจะไปหาญาติ ๆ ก้อยพาไปเที่ยวเมืองตะกั่วป่าก่อนค่ะ

เมืองเล็ก ๆ น่ารัก มีเรื่องราวน่าสนใจเยอะค่ะ เอาไว้โอกาสหน้าก้อยค่อยเก็บภาพมาฝากนะคะ วันเสาร์ที่ผ่านมาเมืองตะกั่วป่าชุ่มฉ่ำด้วยสายฝนตลอดทั้งวัน ตั้งแต่เช้าจนบ่ายก็ยังมีฝน ก้อยเลยไม่ได้แวะเที่ยวที่ไหนเลย นอกจากไปกินบะหมี่ ร้านดั้งเดิมในเมืองตะกั่วป่า แวะซื้อขนมผิงในเมืองเก่า วกกลับมากินขนมจีน แล้วก็ไปทำธุระที่ตั้งใจ คือแวะหาญาติที่ท้ายเหมืองค่ะ

เสียดายมากที่ฝนตก ไปจนถึงอุทยานแห่งชาติศรีพังงาแล้วนะ แต่ก็ไม่สามารถลงจากรถได้…ฟ้าฝนไม่เป็นใจค่ะ กล้องก็ไม่ได้ใช้…เสียดายจังเลย

ลองกล้อง…

ทดลองกล้องค่ะ นอนอ่านคู่มือแล้วก็กดไปเรื่อย ๆ เพื่อดูว่าภาพที่ออกมาแตกต่างกันยังไงบ้าง กดกันสนุกสนานค่ะ ตรงไหนอานแล้วไม่เข้าใจ หรือไม่รู้เรื่องก็ผ่านไปก่อน มีเวลาค่อยกลับมาอ่านใหม่ และก็อาศัยถามจากผู้รู้

ก้อยว่าก้อยคงไม่ค่อยได้ใช้อะไรพิเศษหรอกค่ะ ตั้งไปที่โหมด Auto ก็ใช้ได้แล้ว อิอิ ไม่ต้องปวดหัว จำโน่น นี่ นั่น ให้วุ่นวาย

ถ่ายเฉพาะในห้องไม่หนำใจค่ะ เลิกงานตอนเย็นก้อยก็ออกไปหาที่สำหรับลองกล้องทันที

ลองหลาย ๆ แบบ ออกมาสวยบ้าง เบลอบ้าง อิอิ มือใหม่หัดกด..ชัตเตอร์ อย่าว่ากันนะคะ ช่วงนี้เป็นช่วงบ้าเห่อค่ะ

เบอร์ห้า…บ้าเห่อ โซนี่อัลฟา 350

หน้าตาของกล้อง DSLR Sony Alpha 350 เจ้าค่ะ รูปขอยืมจากเพื่อนบ้านค่ะ อิอิ เห่อนิดหน่อย เป็นกล้องตัวที่ 3 ค่ะ ส่วนใหญ่เน้นการใช้งานง่าย กล้องตัวแรกเป็นกล้องฟิล์ม ตอนนี้ซุกอยู่ไหน ยังหาไม่เจอเลยค่ะ

กล้องตัวที่ 2 เป็นกล้องคอมแพคตัวเล็ก ๆ บาง ๆ  ของนิคอน ที่ไปด้วยกันทุกที่ ตอนนี้ก็ยังพกติดตัวอยู่ค่ะ เหมือนเป็นเครื่องรางเลยเนอะ

ส่วนตัวนี้ เจ้าโซนี่ นี่แหละค่ะ เป็นกล้องตัวที่ 3 ที่เน้นว่าใช้งานง่ายเหมือนเดิม ความละเอียดประมาณ 14.7 ล้านมังคะ ถ้าจำไม่ผิด ความสามารถของกล้องมีอะไรบ้างก้อยก็จำไม่ได้หรอกค่ะ ความรู้เรื่องกล้องก็มีน้อยมาก ตอนนี้ก็ฝากตัวเป็นศิษย์ครูมดไปพลาง ๆ แต่ดูท่าครูคงไม่อยากมีศิษย์บื้อ ๆ สักเท่าไหร่ คงกลัวเสียชื่อครู 5555

นาฎมวยไทย

เมื่อวาน วันศุกร์ที่ 6 สิงหาคม 2553  ก้อยมีโอกาสได้ไปดูการแข่งขันฯฏมวยไทยชิงแชมป์ภาคใต้ รุ่นอายุไม่เกิน 12 (ถ้าจำไม่ผิดนะคะ) ที่โรงเรียนเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดภูเก็ต

ที่มาที่ไปของการไปดูการแข่งขัน ก็เพราะตัวแทนของจังหวัดภูเก็ต ที่ได้รับเลือกคือนักเรียนโรงเรียนดาวรุ่ง ซึ่งควบคุมและอำนวยการฝึกสอนโดยครูพงศ์ กับครูโช ปรมาจารย์ด้านมวยไทยไชยา ของสุโขสปาค่ะ ครูมวยทั้ง 2 ท่านเป็นศิษย์ของครูแปรง ที่ได้รับความไว้วางใจให้มาสอนประจำที่สุโขสปาค่ะ

ในเมื่อมีที่มาที่ไป ก็คงไม่ใช่เรื่องแปลกที่ก้อยจะไปโผล่ในงานนี้ อิอิ ก้อยตั้งใจไปดูเฉพาะตัวแทนของภูเก็ตค่ะ ไปทันเวลาพอดีเลย เก็บภาพมาได้ไม่มาก เพราะน้อง ๆ เตะ ต่อย กันไวมากเลยค่ะ ด้านความพร้อมเพรียงก็ดีมาก ๆ เห็นแล้วก็ชื่นใจแทนครูค่ะ

ก้อยได้ดูของโรงเรียนอื่นอีก 3 โรงเรียน แล้วก็ต้องรีบกลับมาทำงาน แต่ก็แอบลุ้นนะคะว่าตัวแทนของภูเก็ต น่าจะได้เข้ารอบ เพราะผลงานของน้อง ๆ ดูแล้วทั้งสวยงาม ทั้งดุดัน สมกับเป็นนาฏมวยไทยจริง ๆ แม้ว่าความอลังการจะไม่มากเท่าที่ได้ดูการแข่งขันจากช่อง 3 แต่การนั่งดูแบบติดขอบ ก็ให้อีกความรู้สึก บางครั้งถึงขั้นขนแขนสแตนอัพเลยค่ะ

ลีลาการแสดงเป็นการออกกำลังกายที่ผสานท่าแม่ไม้มวยไทยไชยา ดูขึงขัง และสวยงาม สมกับที่เป็นศิลปการต่อสู้ประจำชาติไทยจริง ๆ เลยค่ะ 

สำหรับผู้ที่มีความรู้ด้านมวยไทยโบราณ จะรู้จักมวยไทยไชยาเป็นอย่างดี แต่ถ้ากรรมการเป็นผู้ที่ถนัดด้านมวยสากลล่ะ…ไม่อยากจะคิดเลย

มวยแต่ละแบบก็มีลักษณะเด่นแตกต่างกัน ถึงแม้งานนี้น้อง ๆ จะไม่ได้รางวัล แต่ก้อยก็ขอปรบมือให้กับความพยายามของทุกคน มวยไทย ศิลปะการต่อสู้ของไทย ฝากไห้ทุกคนช่วยกันสืบทอดต่อไปให้กับรุ่นหลัง ๆ ด้วยนะคะ

สำหรับผู้ที่สนใจฝึกมวยไทยไชยา ที่จังหวัดภูเก็ต เชิญชวนแวะมาดู มาชม มาฝึกกันได้ที่สุโขสปา ค่ะ ไม่ว่าจะเป็นการออกกำลังกาย การป้องกันตัว หรือการอนุรักษ์ศิลปะการต่อสู้ของไทย เป็นประโยชน์ทั้งนั้นค่ะ

แพะ…เรื่องจริงไม่อิงนิยาย

ถ้าสักวันหนึ่ง…มีคนแจ้งตำรวจว่าคุณเป็นคนฆ่าพี่ชาย หรือน้องสาว หรือ ฯลฯ และคุณก็ถูกตำรวจจับ ฐานมีความผิด ตามที่ได้รับแจ้งความ โดยที่คุณไม่ได้ทำ และมีทั้งพยานวัตถุ พยานบุคคล ที่สามารถระบุได้แน่นอนว่าคุณไม่ได้อยู่ในที่เกิดเหตุ แต่คุณก็ยังพ่ายแพ้ต่อหลักฐานและพยาน ที่อีกฝ่ายพยายามยัดเยียดว่าเป็นคุณ…คุณจะทำอย่างไร?????

ไม่มีใครมีความสุขกับการรับโทษที่ตัวเองไม่ได้ก่อขึ้นมา ใช่มั้ยคะ!!!

ก่อนนี้ก้อยดูรายการ “แพะ” โดยที่เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แต่ในความเชื่อครึ่ง ๆ กลาง ๆ ก็ทำให้ก้อยเสียน้ำตาให้กับหลาย ๆ เรื่อง เพราะไม่คิดว่าสังคมไทย สังคมพุทธ จะทำร้ายกันได้มากขนาดนี้ … สุดท้ายของชีวิตทุกคนก็ต้องตาย และทุกสิ่งทุกอย่างที่สั่งสมไว้เราก็ไม่สามารถเอาไปได้เลย เป็นเรื่องจริงที่ทุกคนรู้อยู่แก่ใจตัวเองดี แต่ทำไมเรายังทำร้ายคนอื่น ๆ ไม่รู้หรือว่าชีวิตใคร ๆ ก็รัก … เห็นแก่ตัวจังเลย … ว่ามั้ยคะ

เฮ้อ…แพะ หรือ แกะ… เจ้าตัวรู้อยู่แก่ใจ  เรื่องชั่ว ๆ เรื่องไม่ดี ไม่มีใครรับเข้าตัวหรอก…จริงมั้ยคะ เพียงแต่ว่าเรื่องเหล่านี้ ไม่เกิดขึ้นกับตัวเองไม่มีใครรู้หรอกค่ะว่ามันรู้สึกยังไง

สำหรับคนที่คิดว่าตัวเองเป็น “แพะ” ก้อยขอเอาใจช่วยนะคะ ตั้งสติดี ๆ ก่อนที่จะพูดหรือทำอะไรนะคะ และ ตนเป็นที่พึ่งแห่งตนค่ะ