เป็นความร่วมมือระหว่างภาครัฐและเอกชนค่ะ สำหรับการจัดงานวิวาห์หวานครั้งนี้ ซึ่งแม่งานก็คงไม่พ้นไปจากสมาคมสตรีเพอรานากัน ซึ่งก้อยก็ไม่ได้รู้จักมักจี่อะไรกะเค้าหรอกค่ะ เรามันคนละเวอร์ชั่น อิอิ
ก้อยมาร่วมงานในฐานะคนทำงานค่ะ ก็เจ้านายก้อยท่านมีความต้องการให้นำรถม้ามาโชว์ในงานนี้ และให้ทุกคนได้ถ่ายรูปกับรถม้า เพื่อเป็นที่ระทึก…เอ้ย ! ที่ระลึก…ค่ะ พวกเราก็เลยวุ่นวายกันพอสมควร ไหนจะต้องเตรียมการเรื่องการพาม้าเดินทางมาที่งาน และเตรียมรถสำหรับบรรทุกทั้งม้าและรถม้า พอรถพร้อมแล้วก็ต้องหาพลขับที่ไว้ใจได้อีก นอกจากนี้ก็ยังต้องเกณฑ์หนุ่ม ๆ มาช่วยอีกหลายคนค่ะ ทุลักทุเลพอสมควร
แต่พอเห็นภาพที่หลายคนให้ความสนใจ และมาถ่ายภาพกับรถม้าเป็นที่ระลึก ก็หายเหนื่อยค่ะ แต่ลึก ๆ แล้วก็อดที่จะสงสารเจ้าม้าน้อยไม่ได้ มันคงจะตื่นคนพอสมควร แต่โชคดีที่คนเลี้ยงมาด้วย ช่วยให้น้องม้าคลายความกังวลไปได้นิดหน่อย เฮ้อ…เสร็จจากงานนี้คงต้องถอนหายใจกันยาว ๆ ทั้งคนทั้งม้า อิอิอิ เพราะเราทุกคนก็ลุ้นกันตลอดเวลา กลัวว่าน้องม้าจะตื่นคน เกิดยกขาเตะใครสักคน งานคงกร่อยพิลึก..เนอะ
แต่จะว่าไปก็มีบ้างบางลมหายใจ ที่ก้อยก็อยากให้น้องม้าบรรจงยกขาเตะใครสักคนเหมือนกัน เอาพอหอมปากหอมคอนะคะ ไม่ต้องถึงกับเลือดตกยางออกหรอกค่ะ เอาแค่ขวัญหนีสัก 2 นาทีก็พอ 5555
ป้ายกำกับ: ขวัญหนี, คู่แต่งงาน, งานแต่งงาน, บ้าบ๋า, รถม้า, วิวาห์บ้าบ๋า, วิวาห์หวาน, สมาคมสตรีเพอรานากัน, อันดามัน
