ดอกไม้ริมทาง

คงไม่มีผู้หญิงคนไหนภูมิใจกับคำเปรียบเปรยว่าเป็นดอกไม้ริมทาง…เพราะดอกไม้ริมทางดูแล้วไม่มีค่า ไม่มีความหมาย ดาษดื่น ฯลฯ ไม่มีใครเก็บไปปักแจกัน ก้อยเข้าใจถูกมั้ยเนี่ย … บางคำ บางประโยค ก็คุ้นเคยซะจนหลงลืมความหมาย

ดอกไม้ริมทางวันนี้ มาจากริมทางปราสาทหินพนมรุ้งค่ะ อาจจะไม่สวยสำหรับคนอื่น แต่สำหรับก้อยแล้วถ้าขาดดอกไม้ริมทาง ความสวยงามของการเดินทางก็จะลดลงอย่างน่าเสียดาย ดอกไม้ริมทางทำให้ก้อยเดินช้าลง มีเวลาชื่นชมสายลม แสงแดด ท้องฟ้า ยอดหญ้า ฯลฯ เพิ่มมากขึ้น และบางครั้งก็ทำให้เรารู้จักเพื่อนใหม่ที่มองมุมเดียวกับเรา…

ย่ำค่ำที่พนมรุ้ง

เป็นอีกหนึ่งความประทับใจค่ะ ที่มีโอกาสได้เดินชมความงามของพนมรุ้งยามเย็น ยามที่ไม่มีผู้คนมากมาย กลุ่มของก้อยเป็นกลุ่มสุดท้ายที่ลงจากเขาโดยอาศัยแสงจันทร์นำทาง

นอกจากความงามที่ปรากฏแล้ว ลึก ๆ ก้อยก็อดจะคิดถึงอดีตของสถานที่แห่งนี้ไม่ได้ ที่แห่งนี้ผ่านกาลเวลามานานแค่ไหน มีผู้คนมากมายเดินผ่านทางสายนี้ ถ้าก้อนหินบอกเล่าเรื่องราวได้คงจะดีไม่น้อยนะ … วันนี้ก้อยได้ทักทายก้อนหินริมทาง และส่งผ่านความรู้สึกดี ๆ เผื่อว่าสักวันก้อยจะกลับมาอีกครั้ง

ท่ามกลางแดดจ้าที่พนมรุ้ง

ความงามที่กาลเวลาไม่อาจทำลาย…คือความตั้งใจ ความต้องการของผู้สร้างหรือเปล่า ก้อยอยากรู้จังเลย ก้อยเคยผ่านมาที่ปราสาทหินพนมรุ้งครั้งหนึ่งเมื่อนานมาแล้ว วันนี้ก้อยผ่านมาอีกครั้ง ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม เหมือนเมื่อสิบปีที่แล้ว…แต่ความรู้สึกของก้อย ไม่เหมือนเดิม

ครั้งแรกที่ผ่านมายังปราสาทหินพนมรุ้ง ก้อยรู้แค่มาปราสาทหิน มาเดิน ๆ ๆ ๆ มุดเข้ามุดออก มุมไหนสวยถูกใจก็ถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึก…แล้วก็รีบเดินตามคนอื่น ๆ ในกลุ่ม กลัวหลงค่ะ เดินจนสุดปลายทางแล้วก็เดินกลับ

ครั้งนี้เป็นครั้งที่สอง ก้อยมีเวลาเหลือเฟือ ไม่ต้องรีบไปที่อื่น เพราะตั้งใจมาที่นี่เลย…ปราสาทหินพนมรุ้ง ปราสาทหินสีชมพูที่สุดแสนโรแมนติก ว่าไปนั่น !!!

ภาพของปราสาทหินตอนกลางวันท่ามกลางแสงแดดจ้าที่ส่องผ่าน มีแสงและเงาตามมุมต่าง ๆ มองเห็นความอลังการของงานที่ทำให้อึ้งว่าทำได้ไงอ่ะ…โอ้โห  เวลากว่า 2 ชั่วโมง ที่ก้อยเดินวนไป-มา ทุกซอกทุกมุม มาถึงตอนนี้เพียงแค่หลับตาและนึกถึงเท่านั้น ภาพของปราสาทหินฯ ก็จะหลั่งไหลมาในความทรงจำ….

แวมไพร์@เขาสก

อีกไม่กี่วันก็จะถึงฤดูเปิดการท่องเที่ยวอุทยานฯเขาสกเพื่อชื่นชมความงามของดอกบัวผุดกันแล้วค่ะ แต่ก็ใช่ว่าจะเห็นกันง่าย ๆ นะคะ ก้อยยังไม่มีโอกาสเห็นเจ้าดอกบัวผุดจริง ๆ สักที เห็นแต่ดอกนี้นี่แหละค่ะ วันนี้ก็เดินไปไม่ถึง ต้องรีบกลับลงมาก่อนเพราะใกล้ค่ำเต็มที ขืนเดินหน้าต่อไปมีหวังได้นอนกลางป่าแน่นอน ระหว่างทางเจอไกด์นำทางที่กำลังนำนักท่องเที่ยวกลับ เค้าบอกว่าก้อยต้องเดินไปอีกประมาณ 1 ชั่วโมงแน่ะ..ไม่ไหวแฮะ กลับดีกว่า เพราะจริง ๆ แล้วก้อยก็ไม่ได้ตั้งใจจะมาเดินป่าสักหน่อย

และเพราะความไม่ได้ตั้งใจเดินป่านี่แหละค่ะ ทำให้ก้อยต้องเจอกับแวมไพร์เจ้าป่า ก็น้องทากไงคะ เดินกันตั้งหลายคน ดันเลือกกัดก้อยคนเดียว และถ้าไกด์นำทางไม่บอกก้อยก็ไม่รู้ตัวนะคะ ทั้ง ๆ ที่เห็นอยู่นะ แต่ไม่รู้สึกเจ็บไง น้องทากกินเลือดก้อยซะอิ่มแปล้เลย ตอนที่เก็บตัวทากออกเลือดไหลจากปากแผลเยอะมาก ก้อยก็เอายาเส้นมาห้ามเลือด ก่อนจะลงมาล้างแผลข้างล่าง…เซ็งเลย ไกด์บอกว่าป่าที่มีทากคือป่าที่มีความชื้นและอุดมสมบูรณ์ และป่าเขาสกก็เป็นหนึ่งในนั้นค่ะ

สบตากับความตาย…อีกครั้ง

ก้อยนอนไม่หลับมาตั้งแต่วันศุกร์แล้วค่ะ หลังจากสบตากับความตายโดยไม่ได้ตั้งตัว ทั้ง ๆ ที่เพิ่งผ่านช่วงเวลาแห่งความสุข สนุกสนานของเทศกาลปีใหม่มาไม่นานเลย..เฮ้อ

ความตายอยู่รอบตัวเราตลอดเวลา คุณพยายามจะบอกเพื่อไม่ให้ก้อยเครียดมากเกินไปใช่มั้ยคะ เรื่องของความตายเป็นเรื่องที่ก้อยรับรู้ค่ะ ก้อยเพิ่งผ่านงานศพย่ามาไม่นานนี้เอง แต่ย่าอายุมากแล้ว และเป็นการตายเพราะหมดเวลาในโลกนี้แล้ว ก้อยรู้สึกเศร้านะคะ แต่ไม่ได้เสียอกเสียใจมากมาย ส่วนหนึ่งเป็นเพราะย่าไม่สบายนานมากแล้ว และทุกคนก็รู้ว่าไม่นานวันนั้นก็คงมาถึง วันที่ย่าตายก้อยก็อยู่ดูศพย่านะคะ แต่ไม่เหมือนครั้งนี้…

ถ้าช้ากว่านี้สัก 1 นาที หรือเร็วกว่านี้สัก 1 นาที อุบัติเหตุคงไม่เกิดขึ้น… สิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเพราะใคร หรือเพราะอะไรคะ เพราะความประมาทเหรอ ทุกคนรักตัวกลัวตาย ไม่มีใครอยากตาย และไม่มีใครอยากทำให้คนอื่นต้องตาย อุบัติเหตุเป็นสิ่งที่ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้น เพราะเกิดขึ้นแล้วมีแต่ความสูญเสีย เล็ก ๆ น้อย ๆ ก็เสียเวลา ตามมาด้วยเสียทรัพย์ เสียเลือด เสียเนื้อ และ เสียชีวิต

มีข่าวอุบัติเหตุ คนเสียชีวิต ตามหน้าหนังสือพิมพ์ทุกวัน แต่ไม่ใช่คนใกล้ตัว แค่อ่านผ่านสายตาก็ผ่านไป แต่เมื่อเป็นคนใกล้ตัว ทำไมเราต้องรู้สึกรู้สามากมาย… พี่อยากบอกว่าปุ๋ยเป็นน้องที่น่ารัก แม้เราจะได้ร่วมงานกันเพียง 2 เดือนกว่า ๆ ปุ๋ยไม่เคยสร้างปัญหา แต่พร้อมยิ้มรับกับปัญหา…วันที่ทราบข่าวการเสียชีวิตของปุ๋ย พี่อยากจะคิดว่าเป็นการล้อเล่น แต่ภาพที่เห็นทำให้พี่แทบทรุด … ขอให้ดวงวิญญาณของปุ๋ยจงไปสู่สุขคติ…

ทำบุญวันขึ้นปีใหม่

วันปีใหม่ที่ผ่านมาหลาย ๆ คน คงมีกิจกรรมที่ชื่นชอบใช่มั้ยคะ ส่วนตัวก้อยเองก็ได้ทำกิจกรรมดี ๆ รับปีใหม่เช่นกันค่ะ แม้ว่าจะไม่ได้ทำแบบเต็มร้อย เพราะต้องอาศัยเพื่อนช่วยฉุดกระชากลากดึง อิอิอิ งานนี้ต้องขอบคุณคุณกุ้งมาก ๆ นะคะ ที่มีความอดทนกับคนเหลวไหลอย่างก้อยมาก

อย่างที่บอกไว้แล้วว่าปีใหม่ก้อยไม่ได้ไปเที่ยวไหน แต่ก็ยังมีโอกาสได้ทำกิจกรรมส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ด้วยการสวดมนต์ข้ามปีที่วัดหลังศาล (ภูเก็ต) และตื่นเช้ามาใส่บาตรที่วัดฉลองได้อีก…ถ้าไม่ได้คุณกุ้งก็คงไม่ได้ทำกิจกรรมดีดีแบบนี้หรอกค่ะ…ก็หวังนะคะ หวังว่าปีนี้คงจะเป็นปีเบา ๆ ไม่หนักหนาสาหัสเหมือนปีที่ผ่านมา…เหนื่อยค่ะ

บางคนสงสัยว่าสวดมนต์ข้ามปีดียังไง…ก้อยไม่ทราบค่ะ

บางคนสงสัยว่าไม่ทราบแล้วไปสวดทำไม…นั่นดิ ต้องมีเหตุผลด้วยเหรอ

ก้อยแค่คิดว่ามีความสุขที่ได้ทำอย่างที่ใจอยากจะทำ…แค่นั้นเอง มีเรื่องราวมากมายที่ก้อยทำโดยไม่มีเหตุผล ทำเพราะอยากจะทำ … เคยมีคนบอกว่าก้อยไม่มีเหตุผล ก็คงจะจริงของเค้า….ช่างเหตุผลมันเถอะ …สาธุ…

สวัสดีปีกระต่ายแสนกล

ปีเถาะ หรือ ปีกระต่าย เริ่มนับในเดือนเมษายนค่ะ แต่หลายคนก็พร้อมใจกันพูดถึงปีกระต่าย ตั้งแต่เดือนมกราคม ทั้ง ๆ ที่คนที่เกิดในเดือนมกราคม ปี 2554 ทางโหราศาสตร์ไทย นับว่าเกิดในปีขาล นะคะ…โปรดทราบ

บ่นยืดยาวเหมือนเป็นคนแก่..เนอะ อิอิอิ

จริง ๆ แล้วตั้งใจมาสวัสดีปีใหม่ทุกคนค่ะ คืนวันที่ 31 ธันวาคม มี SMS. สวัสดีปีใหม่จากคนที่คิดถึงหลายคนค่ะ แต่ก้อยยังไม่ได้ส่งกลับเลย ฝากสวัสดีปีใหม่ไว้ตรงนี้เลยก็แล้วกัน … คิดหวังสิ่งใด ก็ขอให้ได้ดั่งใจหวัง … นะคะ

ตามหาปาลีโอ @ เขาใหญ่

ได้ยินชื่อมานาน…ปาลีโอ…เห็นรูปถ่ายก็มากมาย…ปาลีโอ…ใคร ๆ ก็พูดถึง…Palio…คราวนี้เห็นป้ายชัด ๆ ขอแวะสักครั้ง…555…ครั้งหนึ่งในชีวิตกับ Palio

การเดินทางครั้งนี้เป็นความบังเอิญที่ตั้งใจที่สุดครั้งหนึ่ง…ค่ะ ปล่อยให้โชคชะตานำทาง…สักครั้ง

ก้อยมาถึง Palio ในชั่วโมงที่ผู้คนยังไม่พลุกพล่าน แต่ก็นับว่าหนาตาพอสมควรค่ะ แต่ถ้าเทียบกับตอนที่ก้อยกลับออกมาจาก Palio … ผู้คนมากมายมหาศาลจริง ๆ เค้ามาทำอะไรกันเนี่ย !!! ลานจอดรถเต็มจนแน่นเอี้ยด และไม่ใช่มีเฉพาะรถเก๋ง รถกระบะ นะคะ รถบัสอีกนับสิบคัน…และใช่ว่าลานจอดรถจะจอดรถเพียง 30 คันก็เต็มนะคะ จำนวนรถมากกว่า 100 คันค่ะ Palio มีรายได้จากค่าจอดคันละ 20.-บาท ค่ะ…เกิดอะไรขึ้นกับความนิยม Palio

เห็นมั้ยคะว่าทุกคนในภาพกำลังทำอะไร…แม่นแล้ว…กิจกรรมหลักของทุกคนคือการถ่ายภาพค่ะ ถ่ายกันจริงจังมากเลย ทุกคนแต่งตัวแต่งหน้าทำผมเพื่อมาถ่ายภาพโดยเฉพาะ…ยกเว้นก้อย..เศร้าเยย

ถ้ามีโอกาสผ่านมาเขาใหญ่ก็แวะเวียนมาได้นะคะ ก้อยแนะนำให้มาช่วงเช้าค่ะ อากาศกำลังสบาย ๆ และคนก็ไม่มากนัก พอสายหน่อยคนจะแน่นเอี้ยดค่ะ การหามุมถ่ายภาพก็จะยากตามไปด้วย เพราะมีแต่หัวคนยุ่บยั่บไปหมดเลย

คนที่มาไม่ค่อยซื้อของสักเท่าไหร่นะคะ ก้อยเห็นแต่คนถือกล้อง กับแอคชั่นแปลก ๆ สวย ๆ กล้องที่ใช้ก็มีครบทุกรุ่นที่วางขายค่ะ จะเอารุ่นไหน ยี่ห้อไหน ถ้ามีการประกาศให้โชว์กล้องแต่ละรุ่น ก้อยรับรองได้เลยว่ามีผู้ร่วมสนุกเพียบ 555