เป็นอีกหนึ่งความประทับใจค่ะ ที่มีโอกาสได้เดินชมความงามของพนมรุ้งยามเย็น ยามที่ไม่มีผู้คนมากมาย กลุ่มของก้อยเป็นกลุ่มสุดท้ายที่ลงจากเขาโดยอาศัยแสงจันทร์นำทาง
นอกจากความงามที่ปรากฏแล้ว ลึก ๆ ก้อยก็อดจะคิดถึงอดีตของสถานที่แห่งนี้ไม่ได้ ที่แห่งนี้ผ่านกาลเวลามานานแค่ไหน มีผู้คนมากมายเดินผ่านทางสายนี้ ถ้าก้อนหินบอกเล่าเรื่องราวได้คงจะดีไม่น้อยนะ … วันนี้ก้อยได้ทักทายก้อนหินริมทาง และส่งผ่านความรู้สึกดี ๆ เผื่อว่าสักวันก้อยจะกลับมาอีกครั้ง
ป้ายกำกับ: ท่องเที่ยว, ปราสาทหิน, พนมรุ้ง, ยามเย็น, ย่ำค่ำ, หินสีชมพู




กุมภาพันธ์ 8, 2011 ที่ 3:17 am |
รูปสวยมากนะค่ะ ขอบคุณสำหรับสิ่งดี ๆ ที่แบ่งปันค่ะ