584 ดวงใจ เทิดไท้องค์ราชันย์

วันศุกร์ที่ 19 สิงหาคม 2554 ก้อยมีโอกาสร่วมกิจกรรม 584 ดวงใจ เทิดไท้องค์ราชันย์ มี่จังหวัดภูเก็ตค่ะ กิจกรรมนี้คือการจัดนวดไทย 584 คู่ บริเวณหน้าหาดกะตะ ใช้เวลาประมาณ 30 นาที

กิจกรรมนี้มีการประชาสัมพันธ์และเตรียมงานนานพอสมควร ไม่ใช่งานด่วนเหมือนครั้งอื่น ๆ และเพื่อเทิดไท้องค์ราชันย์ฯ เหนื่อยยากแค่ไหนก็ไม่หวั่น ก้อยมั่นใจว่าทุกดวงใจพร้อมซะยิ่งกว่าพร้อมค่ะ

เช้าวันศุกร์ที่ 19 ส.ค. บริเวณหน้าหาดกะตะจึงเนืองแน่นไปด้วย Therapist จากทุกที่ทุกทางในจังหวัดภูเก็ต ไม่ว่าจะเป็น Therapist จากโรงแรม 5 ดาว หรือ หมอนวดชายหาด ทุกคนพร้อมรวมใจเป็นหนึ่งเพื่อองค์ราชันย์ฯ อันเป็นที่รักยิ่งของพวกเราทุกคน

 

ก้อยประทับใจกับภาพที่เห็นนะคะ แต่ไม่ประทับใจสักเท่าไหร่กับคณะทำงานและการเตรียมงาน ที่ไม่ค่อยพร้อม ที่เจอกับตัวเองคือเรื่องการประจำจุดตามสีที่ได้มา แต่ธงสีไม่มี หาไม่เจอ ถามไปก็ได้คำตอบที่ไม่น่าฟัง ฯลฯ เฮ้อ !!! เข้าใจนะคะว่าไม่พร้อม ก็บอกมาซีว่าไม่พร้อม … ขอระบายหน่อยนะคะ … แต่ก็ทำใจมาแล้วล่ะว่าอาจจะต้องเจออะไรที่เหนือความคาดหมาย 5555 สุดท้ายก็บอกว่า…ตามสบาย…อยู่ตรงไหนก็ได้ ไม่ต้องตามสีที่ได้ไป

งานนี้เจอคำถามของน้อง ๆ ว่า “เค้าเห็นพวกหนูเป็นต้นมะพร้าวเหรอคะ ถูกแดดแล้วไม่ร้อน” … ก็ผู้จัดให้เราตากแดดรอประธานน้านนาน ขำขำ ค่ะ

เสียดาย…งานจบไม่สวยสักเท่าไหร่ เพราะฝนตกซะก่อน นวดได้นิดเดียวเอง ในมุมมองของก้อยนะคะ สำหรับท่านอื่น ๆ อาจจะดีก็ได้

สิ่งเล็ก ๆ ที่เรียกว่า…คน

วันนี้กลับมานั่งดูรูปที่เพื่อนส่งมาให้ทาง Mail ซึ่งก็เป็นรูปก้อยนั่นแหละค่ะ ไม่ใช่ดูที่ความสวยของนางแบบ หรือความเขียวสดชื่นของวิวนะคะ แต่วันนี้ก้อยดูด้วยความรู้สึกว่า…เราคือสิ่งมีชีวิตตัวเล็ก ๆๆๆๆๆๆ

ถ้าใช้วิชาจิตวิทยามาดูนิสัย ก้อยว่าก้อยเป็นคนที่ยึดตัวเองเป็นศูนย์กลางจักรวาลมากกว่าใคร ๆ อีกหลายคน เพราะโดยนิสัยก้อยชอบให้คนอื่นถ่ายรูปก้อยแบบเห็นชัดเจน อย่างรูปนี้ถือว่าเล็กไปนะคะสำหรับมาตรฐานของก้อย …อิอิอิ…อะไรจะมั่นขนาดนั้น

ซึ่งต่างกับนิสัยการถ่ายรูปของเพื่อนก้อยมากถึงมากที่สุดค่ะ

นี่แหละค่ะนิสัยในการกดชัตเตอร์ของเพื่อนก้อย…ทำให้ก้อยเห็นชัดเจนขึ้นว่าเราเป็นแค่สิ่งมีชีวิตตัวเล็ก ๆ จริง ๆ ค่ะ นี่ขนาดแค่มุมกล้องเล็ก ๆ นะคะ ยังมองเกือบไม่เห็น ถ้าใส่เสื้อสีเขียวอาจจกลืนไปเลยก็ได้เนอะ แล้วเราจะทำลายธรรมชาติกันไปถึงไหน ถึงอย่างไรเราก็ไม่มีทางเอาชนะธรรมชาติได้ และหันมาใส่ใจสิ่งต่าง ๆ รอบตัวเรา และคนรอบข้างให้มากขึ้น เพราะทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่รอบตัวเรา คือความสวยงามที่สุดแล้ว…เห็นด้วยกับก้อยมั้ยคะว่าเราคือสิ่งมีชีวิตตัวเล็ก ๆๆๆๆๆๆ

หลังอาน…

… ทุกคนเห็นภาพนี้แล้วคิดอะไรกันบ้างคะ …

แว่บแรกที่เห็นภาพนี้ก้อยนึกเสียใจที่ไม่มีกล้องอยู่ในมือ ต้องเสียเวลาหยิบกล้อง ทำให้ทั้งสองคนหายไปจากสายตา เพราะก้อยเจอมหกรรมรถติด…ก็เลยได้แต่นึกเสียดาย … จังหวะที่หลุดจากมหกรรมรถติด และเห็นทั้งสองคนอยู่ไม่ไกลก้อยจึงตามกดมาได้ 2-3 ภาพ ก่อนจะแยกย้ายไปคนละเส้นทาง

ก้อยอิจฉากับโอกาสที่ทั้งสองคนได้เดินทางตามความฝันของตัวเอง…เพราะไม่ใช่เรื่องง่ายที่คนทั่วไปจะมีโอกาสได้ทำแบบนี้ ไม่ใช่เรื่องของเงินทองนะคะ แต่มันเป็นเรื่องของกำลังล้วน ๆ ค่ะ ทั้งกำลังขาและกำลังใจ …

ฝันนี้ได้แต่แอบอิจฉา แต่ไม่กล้าฝันค่ะ เพราะรู้ดีว่าการปั่นทางไกลแบบนี้ปวดก้นน่าดู อิอิอิ