… ทุกคนเห็นภาพนี้แล้วคิดอะไรกันบ้างคะ …
แว่บแรกที่เห็นภาพนี้ก้อยนึกเสียใจที่ไม่มีกล้องอยู่ในมือ ต้องเสียเวลาหยิบกล้อง ทำให้ทั้งสองคนหายไปจากสายตา เพราะก้อยเจอมหกรรมรถติด…ก็เลยได้แต่นึกเสียดาย … จังหวะที่หลุดจากมหกรรมรถติด และเห็นทั้งสองคนอยู่ไม่ไกลก้อยจึงตามกดมาได้ 2-3 ภาพ ก่อนจะแยกย้ายไปคนละเส้นทาง
ก้อยอิจฉากับโอกาสที่ทั้งสองคนได้เดินทางตามความฝันของตัวเอง…เพราะไม่ใช่เรื่องง่ายที่คนทั่วไปจะมีโอกาสได้ทำแบบนี้ ไม่ใช่เรื่องของเงินทองนะคะ แต่มันเป็นเรื่องของกำลังล้วน ๆ ค่ะ ทั้งกำลังขาและกำลังใจ …
ฝันนี้ได้แต่แอบอิจฉา แต่ไม่กล้าฝันค่ะ เพราะรู้ดีว่าการปั่นทางไกลแบบนี้ปวดก้นน่าดู อิอิอิ
