วันเวลาหลังการผ่าตัดมดลูก (วันที่ 15 มิ.ย.)

ก้อยโชคดีที่ไม่มีอาการแพ้ยาเลย หลังจากฟื้นก็ไม่มีอาการข้างเคียง ไม่ว่าจะปวดศีรษะ คลื่นไส้ อาเจียน ท้องเสีย แต่ก้อยทรมานกับอาการระคายเคืองในคอ เนื่องจากการสอดท่อช่วยหายใจในห้องผ่าตัดมากกว่า เวลาระคายเคืองในคอและมีอาการไอ ก้อยต้องตั้งหลักด้วยการเอามือจับที่แผลและกดแนบลงไปที่ท้อง เพื่อไม่ให้สะเทือนแผลมากนัก แต่ก็ช่วยได้ไม่มาก การกลั้นเอาไว้ก็ทรมานไม่แพ้กัน เพราะมันไม่สามารถกลั้นได้ และมันมีความรู้สึกว่าแผลในท้องจะปริแตกทั้งยวงเลยอ่ะค่ะ นอกจากก้อยต้องมีสติกับการไอแล้ว อีกอาการนึงที่ทรมานพอกันคือ การจาม ค่ะ ก้อยต้องหยุดให้ทัน หรือไม่ก็ให้กระเทือนในท้องน้อยที่สุด

เช้านี้คุณพยาบาลมาช่วยเช็ดตัวให้ก้อย 2 คนค่ะ เพราะก้อยยังไม่สามารถทำอะไรได้ด้วยตัวเอง เนื่องจากมีทั้งสายน้ำเกลือ และสายปัสสาวะ ซึ่งหลังจากเสร็จทำความสะอาดเรียบร้อยแล้วก้อยยืนยันว่าสามารถเข้าห้องน้ำได้ด้วยตัวเอง คุณพยาบาลจึงยอมถอดสายให้ แต่ยังคงให้น้ำเกลือต่อ เพราะก้อยยังทานอาหารไม่ได้เลยค่ะ

ครั้งแรกที่ก้อยพยายามลุกเดินไปห้องน้ำด้วยตัวเอง เป็นก้าวแรกที่ยิ่งใหญ่จริง ๆ เลยค่ะ ยันตัวเองขึ้นจากเตียงได้ก็ต้องหยุดพักค่อย ๆ ยืดตัวขึ้นนั่ง และก็ต้องนั่งหลับตาหายใจยาว ๆ เพราะตอนนี้โลกมันหมุนเร็วจี๋เลยค่ะ ก้อยจับแขนแก้วจนรู้สึกว่าตัวเองนิ้วชา กลัวเพื่อนเจ็บก็เลยค่อย ๆ ลืมตาและปล่อยมือเปลี่ยนเป็นจับหลวม ๆ แทน และก็ต้องอาศัยแรงของแก้วกับแม่พาตัวเองลงจากเตียง และก็ยืนทำใจพร้อมรับความเจ็บปวดจากการเดิน ต้องค่อย ๆ กระย่องกระแย่งเดินไปห้องน้ำค่ะ ความรู้สึกตอนนั้นคือทำไมห้องน้ำอยู่ไกลจังเลย … และครั้งแรกที่ต้องปัสสาวะด้วยตัวเองหลังจากถอดสายสวนแล้ว และมีแผลผ่าตัดที่ต้องประคอง … ความรู้สึกนั้นไม่มีคำบรรยายค่ะ

เช้านี้ก้อยได้พบคุณหมอที่ผ่าตัดด้วยค่ะ คุณหมอบอกว่าเคสของก้อยเป็นเคสที่ยากที่สุดในรอบปี คุณหมอไม่สามารถตัดมดลูกได้ทั้งหมด ส่วนของปากมดลูกไม่สามารถตัดออกได้ เพราะมีส่วนพังผืดติดกับลำไส้ ถ้าทำต่อไปมีโอกาสกระทบกระเทือนกับลำไส้ได้ และก้อยก็เสียเลือดในระหว่างผ่าตัดเยอะมาก แต่ดูจากการฟื้นตัวของก้อยแล้วคุณหมอก็ชมว่าฟื้นตัวได้เร็วมาก ยังไม่ครบ 24 ชั่วโมง ก้อยก็เดินไปห้องน้ำได้ด้วยตัวเองแล้ว และตลอดคืนไม่มีอาการอื่นแทรกซ้อน แต่ก็ยังสั่งงดอาหาร รับน้ำเกลือไปก่อนล่ะกัน

กว่าน้ำเกลือถุงสุดท้ายจะหมดก็เย็นแล้วล่ะค่ะ หลังจากถอดเข็มออกก้อยก็รู้สึกสบายตัวสุด ๆ จะลุกจะนอนก็คล่องขึ้น การเดินก็ค่อย ๆ พัฒนาขึ้น ไม่ต้องงอตัวเหมือนครั้งแรก หมออ้นบอกว่าก้อยต้องเดินตัวตรงให้ได้เร็วที่สุด แต่ก็อย่าฝืนมาก ถ้าเจ็บก็ให้หยุด ซึ่งคุณหมอเย็บแผลและตรึงแผลไว้ดีมาก ก้อยไม่รู้สึกเจ็บแผลเลย แต่มันระบมทั้งข้างในและข้างนอกมากกว่า …

ป้ายกำกับ: , , , , , , ,

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s


%d bloggers like this: