คิดถึงวิทยา

คิดถึงวิทยา_1

เชื่อว่าหลายคนได้ดูหนังเรื่องนี้แล้ว และประทับใจ🙂

ก้อยเป็นอีกหนึ่งคนที่ดูหนังเรื่องนี้แล้วประทับใจ ประทับใจกับความใสซื่อของเด็ก ๆ ที่โรงเรียนเรือนแพทุกคน และเชื่อว่าเด็กคือผ้าขาวที่ต้องการมืออาชีพในการปั้น เพื่อให้ได้ผลงานคุณภาพ หนังเรื่องนี้ผู้กำกับใส่ความใสซื่อให้กับเด็ก ๆ ชนิดที่ผู้ใหญ่อย่างก้อยขำกลิ้ง และอดที่จะคิดถึงวัยเด็กของตัวเองไม่ได้ … วัยที่ไร้เดียงสา

จิตวิญญาณของความเป็นครู เป็นสิ่งที่ดูเหมือนว่าจะมีน้อยมากในปัจจุบัน แต่ก้อยเชื่อว่ายังมีอยู่ และก็ภาวนาขอให้ครูทุกคนมีจิตวิญญาณของความเป็นครูมากกว่าที่ก้อยคิดด้วยเถิด … ก้อยเกือบจะเสียน้ำตาให้กับความไม่รู้ของครูสอง….จริง ๆ นะคะ กับความสำนึกของครูที่บอกว่า ครูโง่เอง….เป็นความจริงที่หาได้ยากมากที่ครูสักคนจะยอมรับว่าตัวเองโง่ ส่วนใหญ่จะบอกว่าลูกศิษย์โง่ทั้งนั้น

อย่าว่าแต่ครูเลย เราทุกคนนี่แหละค่ะ จะมีใครสักกี่คนที่กล้ายอมรับกับคนอื่นว่าตัวเองโง่เอง … ส่วนใหญ่ก็เจอแต่คนเก่ง คนฉลาดทั้งนั้นแหละ ก้อยเองก็เป็น หุหุ

เรื่องของความรัก…หนังเรื่องนี้มีความขัดแย้งในการนำเสนอชัดเจนมากระหว่างรักที่กำลังเดินทางถึงจุดจบ และรักที่กำลังจะเกิด (ในความคิดของก้อยเองนะคะ) เราไม่รู้ว่าจุดเริ่มต้นของความรักทั้ง 2 คู่อยู่ที่ไหน แต่เรามานั่งดูจุดจบของความรักของคนทั้งคู่ ที่เป็นเรื่องธรรมดามาก … ความห่างไกล เป็นจุดเริ่มต้นของความห่างเหิน และแตกหักในที่สุด และก้อยก็สงสัยว่าทำไมความรักมันจบง่ายจัง … แล้วความรักที่กำลังเริ่มต้นล่ะ จุดจบจะอยู่ที่ตรงไหน

ดูแล้วอย่าคิดมาก …. ได้มั้ย

 

 

 

 

ป้ายกำกับ: , , , , , ,

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s


%d bloggers like this: