คำว่า “เพื่อน”

นิยามของคำว่า “เพื่อน” คืออะไร
“เพื่อนร่วมงาน” คือ “เพื่อน” รึป่าว …..
สำหรับคนอื่นก้อยไม่ทราบ แต่สำหรับก้อย … เพื่อนร่วมงาน ก็คือเพื่อนร่วมงาน แต่ไม่ใช่ “เพื่อน”
โอกาสที่เพื่อนร่วมงานจะกลายเป็น “เพื่อน” เกิดขึ้นได้ แต่ไม่ง่ายนัก เพราะมีหลาย ๆ ปัจจัยที่ทำให้เพื่อนร่วมงานไม่สามารถเป็น “เพื่อน” ได้ น่าแปลกใช่มั้ยคะ ทั้ง ๆ ที่เพื่อนนักเรียนหรือเพื่อนมหาวิทยาลัยบางคนเราไม่ได้สนิทสนมด้วย แต่เราก็นับทุกคนเป็น “เพื่อน” ดีกรีความเข้มข้นอาจจะไม่เท่ากัน แต่ทุกคนคือ “เพื่อน” ซึ่งเป็น “เพื่อน” ในความหมายที่แบ่งปันกันได่โดยไม่มีผลประโยชน์แอบแฝง แต่กับเพื่อนร่วมงาน…มันไม่ใช่
ใช่ว่าเพื่อนร่วมงานจะเลวร้ายนะคะ เพื่อนร่วมงานที่ดีมีมาก แต่ก้อยก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมสำหรับก้อยแล้วน้อยคนนักที่จะก้าวผ่านจากเพื่อนร่วมงานเป็น “เพื่อน” อาจเป็นเพราะก้อยขีดเส้นไว้หนาเกินไปรึป่าว … เกิดคำถามแล้วก้อยต้องหันกลับมามองตัวเองเป็นอันดับแรกเลย เพราะปัญหาเกิดจากตัวเรา ไม่ได้เกิดจากคนอื่น …
…โลกส่วนตัวสูง ข้อนี้คือปัญหาโลกแตกสำหรับก้อยเลย คนอื่น ๆ ก็มีโลกส่วนตัวกันทั้งนั้น แต่ทำไมใคร ๆ มองว่าก้อยโลกส่วนตัวสูง การที่ก้อยไม่พูดเรื่องส่วนตัวกับคนอื่น หมายความว่าก้อยโลกส่วนตัวสูงเหรอ…
…ก้อยไม่มีปัญหาต้องคิดมาก อืมมมม คิดได้ไงอ่ะ โลกนี้ไม่มีใครที่ไม่มีปัญหาหรอกนะ บอกได้เลยว่าปัญหาของหลาย ๆ คนที่บอกมานั้นเล็กนิดเดียวเมื่อเทียบกับปัญหาของก้อย (ทุกคนมองว่าปัญหาของตัวเองยิ่งใหญ่เสมอ อิอิ) เพียงแต่ว่าก้อยไม่เคยเล่าปัญหาของก้อยให้ใครฟัง เพราะก้อยเชื่อว่าปัญหาของก้อยก็คือปัญหาของก้อย ไม่ใช่เรื่องที่คนอื่นต้องมารับรู้หรือทุกข์ใจด้วย แต่ละคนก็มีปัญหามากพออยู่แล้ว ก้อยเลือกที่จะเล่าเฉพาะปัญหาที่คนอื่น ๆ สามารถช่วยได้ ถ้าเป็นเรื่องที่ใครก็ช่วยไม่ได้ก็ไม่รู้จะเล่าไปทำไม … เนอะ
…เบื่อการพูดถึงคนอื่น เบื่อสังคม เบื่อการเสแสร้ง เบื่อการรอคอย เบื่อการตามใจคนอื่น ฯลฯ สารพัดของความไม่ดีของก้อยเลยล่ะ ดู ๆ ไปก็มากเหมือนกันนะ มันก็เหมาะสมแล้วล่ะที่มี “เพื่อน” น้อย คงต้องกลับไปแก้ใหม่แล้วล่ะ ไม่ใช่ว่าคนอื่น ๆ ไม่ดี แต่เป็นนิสัยตัวเองที่ไม่ดีเลยทำให้ไม่มีใครคบเป็น “เพื่อน” เฮ้อ…
ตั้งใจจะเขียนถึง “เพื่อน” แต่ไหงกลายเป็นแบบนี้ไปได้
ถามว่า..จะปรับปรุงตัวเองมั้ย คำตอบคือ “ไม่”
จะไม่ทำอะไรที่ทำให้ตัวเองไม่มีความสุข…ยืนยันค่ะ

2 Responses to “คำว่า “เพื่อน””

  1. แมนสรวง Says:

    ชีวิตเหมือนกับการเดินทางโดยสารรถไฟ… มีสถานีต่างๆ… มีการเปลี่ยนเส้นทาง… มีกระทั่งอุบัติเหตุ……

    เราขึ้นรถไฟขบวนนี้ตอนเราถือกำเนิด…. พ่อแม่ คือคนที่ตีตั๋วให้เรา…

    เราเชื่อว่าท่านจะเดินทางด้วยรถขบวนนี้ กับเราตลอดไป….

    แต่แล้ว..ที่สถานีใด สถานีหนึ่ง
    ท่านทั้งสองก็ต้องลงรถจากไป… ปล่อยเราไว้เพียงลำพังกับการเดินทางนี้….

    วันเวลาผ่านไป… จะมีผู้โดยสารอื่นๆขึ้นรถ มาเรื่อยๆ… หลายคนจะเป็นคนที่เรารัก และผูกพัน.. เป็นพี่เป็นน้อง.. เป็นเพื่อน.. เป็นลูกเป็นหลาน หรือกระทั่งเป็นที่รัก แห่งชีวิตของเรา….

    หลายคนลงรถไปกลางทาง… ทิ้งไว้แค่ความทรงจำความอ้างว้างและคิดถึงอันถาวรในชีวิตเรา..

    หลายคนจากไป… อย่างที่เราไม่ทันได้ สังเกตด้วยซ้ำว่า… เขาลุกจากที่นั่ง และลงรถไฟไปแล้ว !

    การเดินทางโดยรถไฟชีวิตขบวนนี้ จึงเต็มไป ด้วยความรื่นรมย์… ความโศกเศร้า… ความมหัศจรรย์…ความสมหวัง… คำสวัสดี…คำอำลา… และคำอวยพรให้โชคดี

    การเดินทางที่ดีที่สุด คือ การได้ช่วยเหลือ… ได้รัก…ได้มีความสัมพันธ์ที่ดีกับเพื่อน ผู้โดยสารทุกคน …จงแน่ใจว่าเราได้ให้ สิ่งที่ดีที่สุด เพื่อให้การเดินทางของพวกเขา มีความราบรื่นและสะดวกสบาย

    ความน่าพิศวงของการเดินทางอันวิเศษยอดเยี่ยมนี้คือ… ตัวเราเองก็ไม่รู้ล่วงหน้า ว่าเราจะต้องลงจากรถไฟที่สถานีไหน…..

    ฉะนั้น…เราต้องมีชีวิตให้ดีที่สุด…ปรับปรุงตัวเอง…รู้จักลืม…รู้จักอภัย…ให้สิ่งดีที่สุด ที่เรามีแก่คนรอบข้าง

    สำคัญเหลือเกิน ที่เราควรทำอย่างนี้…
    เพราะเมื่อถึงเวลาที่เราต้องลุกจากที่นั่ง..เพื่อลงจากรถไฟไป เราจะได้ทิ้งความทรงจำ ที่สวยงามไว้แก่ผู้คน ที่ต้องเดินทาง โดยสาร รถไฟขบวนชีวิตนี้ต่อไป

    ขอบคุณมากๆ ที่มาเป็นผู้โดยสารคนหนึ่ง ในขบวนรถไฟชีวิต ของกันและกัน

    ขอให้ผู้ร่วมทางทุกท่านพบพานแต่ความรื่นรมย์ในการเดินทางบนขบวนรถไฟสายชีวิต… ที่ครั้งหนึ่ง ช่วงเวลาหนึ่ง ณ สถานีใด สถานีหนึ่ง เรามีโอกาสได้เดินทางร่วมกัน

    • paaying Says:

      เปรียบเทียบได้ดีจังเลยค่ะ …. ขบวนรถไฟสายชีวิต
      ขับเคลื่อนด้วยวงล้อแห่งกรรม คือการกระทำ ….รึป่าวคะ
      อยากทำให้ได้อย่างที่คุณแมนสรวงแนะนำนะคะ แต่ดู ๆ แล้วยากค่ะ ประสบการณ์ทำให้เรากลัว เหมือนคนที่เคยโดนสุนัขกัด จะไม่กล้าเข้าใกล้สุนัข หรือกลัวไปเลย
      แต่ …. ก็อยากจะขอบคุณทุกคนเช่นกันค่ะ (แบบว่าอยากเป็นคนดีบ้าง ไรบ้าง) ขอบคุณที่ร่วมเดินทาง อย่างน้อย ๆ การมีเพื่อน ก็ช่วยให้การนั่งรถไฟไม่เหงาจนเกินไป🙂

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s


%d bloggers like this: